بریده‌هایی از کتاب باقی مانده‌ی وطنم: شعر عراق معاصر

شاعر دو بار می‌میرد: یکبار بعد از چاپ اشعارش، بار دیگر وقتی تندیس‌اش را بر پا می‌دارند.

"طوفانی خونین در راه است سرهایی می‌بینم بر دار آویخته از تسمه‌ی پوتین. "

قلب زن تنها سرزمینی‌ست که بی‌گذرنامه سفر توانم کرد، جایی که مأموری نیست برای خواستن کارت شناسائی‌ام یا زیرو رو کردن چمدان‌هایم پر از شادی‌های قاچاق شعرهای ممنوعه و غم‌های شیرین. قلب زن تنها سرزمینی‌ست که تسلیحات سنگین انبار نمی‌کند برای جنگیدن تا آخرین قطره‌ی خون جوانانش.

زندگی چیزی نبود جز وعده‌ای در هوای آزاد، ‫حکم اعدامی در سحرگاهی زیبا، ‫امیدی ربوده شده به دست رهزنان، ‫عمارت فرشته‌ای با پنجره‌های شکسته

درهای اتومبیل را از تو قفل کن ‫خودِ تو اگر در راه بمانی ‫کسی جرأت نمی‌کند برایت ترمز بزند