بریده‌هایی از کتاب محاکمات نورنبرگ

حتی اگر کسی دیگر دستور ارتکاب جرائم را داده بود، اطاعت از دستورات بار مسئولیت را برنمی‌داشت

گورینگ گفت: «ژنرال، نمی‌توانم این را به شما بدهم. این نشانه اقتدار من است.» افسر آمریکایی که از کوره در رفته بود، فریاد کشید: «شما دیگر هیچ اقتداری ندارید. آن را تحویل دهید!»

نازی‌ها مرده‌ها را غارت می‌کردند تا هزینه‌هایشان را بپردازند

به عبارت دیگر، جنایتکاران واقعی مردانی بودند که دستور می‌دادند ــ یعنی هیتلر و هیملر. با این حال، به نظر نمی‌رسید چنین چیزی بتواند قضات را قانع کند.

نازی‌ها یهودیان را نوعی بیماری نژادی تلقی می‌کردند، انگل‌ها و باکتری‌هایی که باید پاکسازی می‌شدند.

کایتل هیچ‌گاه ایمانش را به پیشوا از دست نداد. او در تابستان ۱۹۴۵ در سلول زندانش گفت: «من حتی امروز هم به آدولف هیتلر معتقدم.»

گورینگ از لبخندها و رفتار ملایمی که با او می‌شد احساس اهانت می‌کرد. احساس می‌کرد از رهبری در حد و جایگاه او باید رسمی‌تر و درباره امور مربوط به سیاست حکومت سؤال شود. البته بعدها در زندان مرکزی نورنبرگ به این آرزویش رسید.

قضات می‌بایست تاریخ می‌ساختند و در عین حال محاکمات سریعی برگزار می‌کردند که حتی از کوچک‌ترین شائبه انتقامجویی مبرّا باشد.

نازی‌ها مرده‌ها را غارت می‌کردند تا هزینه‌هایشان را بپردازند

اس‌اس سلاح برگزیده هیتلر در برنامه‌اش برای کشتن همه یهودیان در اروپا بود.

کایتل، یودل، رِدِر، و دونیتس به شرافت نظامی خود خیانت کرده و زمام نیروهای مسلح آلمان را به دست مرد دیوانه‌ای سپرده بودند که از آن برای جنگ‌افروزی در اروپا استفاده کرد.

گورینگ در حالی که به سلولش در زندان بازگردانده می‌شد، واژه «مرگ» را به نرمی تکرار کرد.

هنگامی که اززایس اینکوارت، آخرین عضو حکومت دهشتناک هیتلر، پرسیدند که آیا حرفی دارد که بزند، پاسخ داد: «امیدوارم این آخرین پرده از تراژدی جنگ جهانی دوم باشد.»

«اگر قدرت‌های پیروز می‌خواستند همه نازی‌ها را محاکمه و محکوم کنند، می‌بایست اکثر آلمانی‌ها را به زندان می‌انداختند.»

نازی‌ها یهودیان را نوعی بیماری نژادی تلقی می‌کردند،

نازی‌ها یهودیان را نوعی بیماری نژادی تلقی می‌کردند، انگل‌ها و باکتری‌هایی که باید پاکسازی می‌شدند.

«من حتی امروز هم به آدولف هیتلر معتقدم.»

با پایان جنگ جهانی دوم، تقریباً هر آلمانی سهمی از بار مسئولیت اعمال نازی‌ها را احساس می‌کرد

زندگی کارگران برای او هیچ اهمیتی نداشت، مگر در جهت دستیابی به هدف‌هایی که حکومت برای تولید تعیین می‌کرد.

زندگی کارگران برای او هیچ اهمیتی نداشت، مگر در جهت دستیابی به هدف‌هایی که حکومت برای تولید تعیین می‌کرد.

اتهام همدستی می‌بایست مورد بازبینی قرار می‌گرفت تا شامل کسانی شود که نمی‌دانستند دارند مرتکب جرم می‌شوند، ولی می‌بایست می‌دانستند.

قاضی بریتانیایی بِرکت در یادداشت‌های روزانه‌اش نوشت: گورینگ مردی است که بر جریان دادرسی واقعاً تسلط دارد... به نظر نمی‌آید کسی انتظار قابلیت و دانش گسترده و تسلط و درک جامع او از جزئیات اسناد ضبط شده را داشته است.

«گورینگِ خودپسند، حیله‌گر، و باهوش از این که دادگاه را برای چندین روز طلسم کرد لذت بُرد... . گورینگ مشتاق بود که، جدا از این که سرنوشتش چه باشد، نامش در تاریخ به مثابه یک شخصیت مهم جهانی و یک قهرمان آلمانی ثبت شود.»

فون شیراخ، به همراه فریچه، کاری را کرد که کم‌تر کسی در میان متهمان مایل به انجام دادنش بود ــ پذیرش مسئولیتِ نه تنها اعمال خود بلکه همچنین پیامدهای درازمدت این اعمال.

زایس اینکوارت، اشترایخر و گورینگ احساس پشیمانی نمی‌کردند. آن‌ها به دادگاه گفتند که پای اعمالشان ایستاده‌اند و موردی وجود ندارد که به خاطرش پوزش بخواهند. گفتند که آن‌ها وفادارانه به هیتلر خدمت کرده‌اند و اگر باز هم فرصت پیدا کنند همان کار را می‌کنند.

او هنوز اعتقاد داشت که یهودیان او و جهان را تهدید می‌کنند و می‌خواست دادگاه بداند که آنچه او در خدمت هیتلر انجام داده است روزی قهرمانی تلقی خواهد شد.

تصمیم در مورد گورینگ از پیش تعیین شده بود؛ در این‌جا میان قضات اتفاق نظر وجود داشت. گورینگ در تمام موارد مقصر بود و باید به دار آویخته می‌شد.

هر چند صداهای زیادی در سرتاسر دنیا بلند بود که خواستار انتقام بودند، لارنس و همکارانش می‌دانستند که باید مجازات کنند، اما می‌بایست این کار را دقیقاً مطابق روح قانون انجام می‌دادند.

وکیلِ شاخت شاید متقاعدکننده‌ترین دفاعیه پایانی را ارائه داد. او گفت که موکلش به هیچ وجه نمی‌تواند مجرم باشد، چون خود شاخت قربانی رژیم نازی بوده است. شاخت در ۱۹۴۴ به خاطر ظن توطئه بر ضد هیتلر به اردوگاه کار اجباری فرستاده شده بود.

وکیلِ شاخت شاید متقاعدکننده‌ترین دفاعیه پایانی را ارائه داد. او گفت که موکلش به هیچ وجه نمی‌تواند مجرم باشد، چون خود شاخت قربانی رژیم نازی بوده است. شاخت در ۱۹۴۴ به خاطر ظن توطئه بر ضد هیتلر به اردوگاه کار اجباری فرستاده شده بود.