کتاب چترهای کهنه در باران باز نمی شدند، حرمان

اگر یک قدم برداشته بودند شب به پایان می‌رسید

در تاریکی عابران از عشق‌های منهدم که در هشیاری کامل منهدم شدند و مُردند می‌گفتند

همه‌چیز جهان بوی کهنگی و ماندگاری ابدی غم را داشت به دنبال دلیلی بودیم که همهٔ چیزهای در حال احتضار و سقوط را جوان و باطراوت بدانیم