کتاب ایفی ژنی

به دنبالِ مرگ می‌گردم گورِ خود را نمی‌یابم هر زمان، مرگِ من فرا آید گویی آن دَم، رها شوم از غم

دریده شدند رشته‌های مودت جدایی فتاد گذشت نوجوانی و من رَستم از تندبادِ زمان ولیکن درین هول باد به یک‌باره مُرد فروزان چراغ دلم ز من سایه‌ای ماند نی‌ام من، فقط سایه‌ام چه خواهی ز سایه

رازی‌ست، شگفت، ندانمش چیست این ماندنِ من به خواستهٔ کیست؟

دم فرو بردن و باز آوردن نیست مفهوم حیات این چه‌سان زیستن است بر سر مرقد خود چون سایه سوگوار زانویِ غم، به بغل، بنشستن

هرآن چیزِ اندک ندارد دوام نپاید چنان نباشد ورا اعتبار. به یک گل شنیدی جهان شد بهار؟

گر او را درین روزگار بُوَد آرزویی تویی و تویی و تویی