کتاب اودیسه

«آه! راستی چه نکوهشهایی که آدمی‌زادگان به خدایان نمی‌کنند! و اگر سخنانشان را بشنویم دردهای ایشان از ماست؛ اما از بی‌خردی ایشانست که بیش از آنچه سرنوشت خواستار آن بود آزار بردند.

زیرا یاوری که خرد داشته باشد از برادری کمتر ارزنده نیست.

خواب بسیار دراز نیز خستگی زاید.

زیرا راست‌است که هیچ چیز دلپذیرتر از زادگاه و پدر و مادر نیست

ای الهه شعر، درباره دلاوری که هزار چاره‌گری داشت و چون حیلت‌های وی ارگ متبرک تروآد را از پای افگند آن‌همه سرگردانی کشید، شهرها را دید و به آداب و رسوم آن‌همه مردم پی برد، با من سخن گوی!

در آن هنگام همه کسانی که از مرگ نابهنگام رسته بودند، از جنگ و دریا رهایی یافته و در سرای خود بودند. تنها اولیس خواستار بازگشت خویش و دیدار زن خویشتن بود. فرشته‌ای دریایی، کالیپسو، الهه‌ای بلندپایه، وی را در غارهای ژرف خود نگاه می‌داشت و درین آرزو می‌سوخت که همسر وی شود. اما چون گردش چرخ زمانه به سالی رسید که خدایان بازگشت او را به کانون خانواده در ایتاک مقدّر کرده بودند، آنگاه هم در میان خویشاوندش هنوز رنج‌های او به پایان نرسیده بود. خدایان را دل بر او می‌سوخت، همه به جز پوزئیدون که کینه فرونانشستنی‌اش اولیس آسمانی‌نژاد را تا بازگشت به کشورش دنبال می‌کرد.

درین میان خدایان دیگر در سرای زئوس المپ‌نشین انجمنی آراسته بودند. نخست پدر مردم و خدایان لب به سخن گشود. یاد اژیست پاکزاد که اورست ناماور پسر آگاممنون او را کشته بود، در دلش جای داشت. با همین اندیشه که در سر داشت به آن خدایان گفت: «آه! راستی چه نکوهشهایی که آدمی‌زادگان به خدایان نمی‌کنند! و اگر سخنانشان را بشنویم دردهای ایشان از ماست؛ اما از بی‌خردی ایشانست که بیش از آنچه سرنوشت خواستار آن بود آزار بردند.

دیگر نباید سرگرم بازیهای کودکانه باشی؛ سال بر تو بیش از آن گذشته است

تو هیچ نیازمند نیستی آنچه را که در یاد من هست بدانی. می‌دانم، چندی نخواهد گذشت که چون همه چیز را بدانی اشک بریزی.

مرا دشوار است سراسر غمهای خود را برای تو بگویم، زیرا که ساکنان آسمان اندوه فراوان بهره من کردند.

دیگر جان خود را مکاه؛ من اکنون آماده‌ام بگذارم بروی.

زندگی می‌تواند مرا بدرود گوید