کتاب قرص کوچک و سفید

امروزه باید خوشبختی را یک رؤیای قدیمی بدانیم

آیا خودکشی کسی که قبلاً مرده است واقعاً اهمیتی دارد؟

حقیقت این است که شما یک نفر را از دست می‌دهید و بعد همه می‌میرند، دنیا می‌میرد و خود آدم هم می‌میرد یا شاید به یک مجسمه سرامیکی تبدیل می‌شود.

ازنظر اداری تقریباً هیچ کاری ممکن نیست. هدف اداره‌ها کم کردن هرچه بیشتر شانس زندگی آدم‌هاست، البته اگر نتوانند آن را کاملاً از بین ببرند. ازنظر آن‌ها کارمند خوب، یک کارمند مرده است.

راستش من چیزی جز یک بزدل بی‌ثبات نبودم، واقعاً نبودم، هیچ‌وقت، و حالا چهل و شش سالم شده بود. در گذشته هرگز قادر به کنترل زندگی خودم نبوده‌ام. خلاصه بگویم به‌نظر می‌رسید احتمالاً نیمه دوم زندگی‌ام مثل نیمه اولش تنها یک فروپاشی نرم و دردناک خواهد بود.

حالا همه‌چیز فرق می‌کرد؛ زندگی اجتماعی به من اجازه داده بود از تماس فیزیکی و حتی دیداری با آدم‌های خطرناک دوری کنم و حالا در جهنمی بودم که خودم به‌سلیقه و به‌دست خودم ساخته بودم.

سال‌های تحصیل تنها سال‌های شاد زندگی بودند؛ تنها سال‌هایی که آینده به‌نظر روشن و در آن همه‌چیز امکان‌پذیر به‌نظر می‌رسید. زندگی بزرگسالی و بعد از آن زندگی حرفه‌ای فقط یک رکود کند و تدریجی است.

درواقع دوست داشتم دیگر بدنی نداشته باشم. فکر کردن به اینکه بدنی دارم که باید به آن توجه و از آن مراقبت کنم، بیشتر و بیشتر برایم تحمل‌ناپذیرتر می‌شد

پول هرگز پاداش متناسبی برای کار نبوده است. مطلقاً هیچ ارتباطی با آن ندارد. هیچ جامعه بشری براساس مزد کار بنا نشده است.

زن‌ها درمورد نظر مردان درباره عشق دچار اشتباه می‌شوند. آن‌ها همیشه توسط نگرش مردان و رفتار آن‌ها گمراه می‌شوند و گاهی به این نتیجه می‌رسند که مردها قادر به دوست داشتن نیستند. آن‌ها به‌ندرت درک می‌کنند که این کلمه عشق برای مردان و زنان به دو صورت کاملاً متفاوت واقعیت پیدا می‌کند. برای زنان عشق یک توانایی است؛ یک توانایی مولد و سازنده است. عشقی که در زنان دیده می‌شود یکی از باشکوه‌ترین پدیده‌های طبیعی است که طبیعت می‌تواند به ما نشان دهد و باید با ترس ارزیابی شود؛ نوعی توانایی خلاق از نوع زمین‌لرزه یا تحول آب‌وهوایی.

یک تمدن دقیقاً از خستگی می‌میرد، از انزجار از خودش.

مردها در کل زندگی کردن بلد نیستند، آن‌ها هیچ تصور درستی از زندگی ندارند، هیچ‌وقت با آن راحت نیستند، برنامه‌های مختلفی را دنبال می‌کنند که کمابیش جاه‌طلبانه و بزرگ هستند و البته معمولاً در آن‌ها شکست می‌خورند و به این نتیجه می‌رسند که بهتر است فقط زندگی کنند، اما بازهم معمولاً زیادی دیر شده است.

هدف اداره‌ها کم کردن هرچه بیشتر شانس زندگی آدم‌هاست، البته اگر نتوانند آن را کاملاً از بین ببرند.

انگلیسی‌ها هیچ‌وقت کسی را تحویل نمی‌گیرند. آن‌ها به‌اندازه ژاپنی‌ها نژادپرست هستند فقط کمی خفیف‌تر

زن‌ها در کل به اینکه مردان درمورد آرایش آن‌ها چه فکری می‌کنند اهمیتی نمی‌دهند، اما این چیزی است که مردها خوششان نمی‌آید و حتی حالشان را به‌هم می‌زند و درنهایت این احساس را به آن‌ها می‌دهد که زن موجودی تقلبی است که زیبایی‌اش بدون دوز و کلک دوام نمی‌آورد

علم پزشکی همچنان مبهم و تقریبی است و ضدافسردگی‌ها یکی از انواع داروهای فراوانی هستند که برخی اوقات مؤثر هستند و در بسیاری از اوقات هم نیستند، بدون اینکه معلوم شود چرا.

مادران نسبت به فرزندانشان همیشه همین‌طور هستند: یا خود را کاملاً وقف آن‌ها می‌کنند و خوشبختی خودشان را به‌خاطر خوشبختی آنان فراموش می‌کنند، یا کاملاً برعکس این حالت، بچه‌ها فقط مایه عذاب و دشمن آن‌ها هستند.

خداوند فیلمنامه‌نویسی است که کیفیت فیلمنامه‌هایش متوسط است. در خلقت او همه‌چیز نشانی از تقریب و ناکامی دارد.

حالا دیگر از خوابیدن هم می‌ترسیدم؛ از اینکه بگذارم روحم بدون کنترل من حرکت کند، چون روحم می‌دانست که من به‌سمت مرگ پیش می‌روم.

آدم‌ها خودشان مکانیسم بدبختی‌شان را درست می‌کنند، کوکش می‌کنند و بعد آن مکانیسم ناگزیر به پیشروی ادامه می‌دهد.