کتاب دمیان

آه! امروز می‌فهمم، برای انسان هیچ چیز ارزنده‌تر از دنبال کردن راهی نیست که به نفس خود منتهی می‌شود.

برای هریک از ما «مأموریتی» وجود دارد، اما نه مأموریتی که بتوان به آزادی انتخابش کرد و با آن بتوان به‌طور دلخواه رفتار کرد. خواستن خدایان جدید خطا بود و میل عرضه داشتن چیز تازه‌ای به دنیا، خطاتر. برای یک مرد بیدارذهن هیچ و هیچ وظیفه‌ای نیست مگر کاوش در خویشتن و متقاعد کردن خویشتن و با کورمالی یافتن راه مخصوص به خود، هر راهی که می‌خواهد باشد.

اگر ما انسانی می‌بودیم که بیش از یک بار زندگی نمی‌کردیم، یک گلوله تفنگ کافی بود که هریک از ما را نیست کند و در این صورت تعریف داستان هیچ معنی نداشت.

به‌زودی آنچه باید بشود خواهد شد و در آن وقت آنچه ما احتیاج به فهمیدن داریم درخواهیم یافت.

غالب اوقات من زیاد با تصاویر آینده مشغول می‌شدم و اغلب به نقشی که بایست نصیب من شود فکر کرده بودم؛ شاید یک شاعر، یا یک پیامبر یا یک نقاش. همهٔ این‌ها بیهوده بود. من هم مانند هر شخص دیگری در این دنیای دون برای قصیده‌سرایی، موعظه یا نقاشی نیامده بودم. تمام این‌ها موضوع‌های فرعی هستند. مأموریت حقیقی هر کس این است: کامیابی از خویشتن. حال این کامیابی با شعر، با دیوانگی، با جنایت بود، باشد. تفاوتی ندارد و به اصل قضیه مربوط نیست.

«پرنده در تلاش رهایی خود از تخم است. تخم همان دنیاست، کسی که می‌خواهد قدم به دنیا بگذارد، باید دنیایی را خراب کند. پرنده به سوی خدا اوج می‌گیرد. نام این خدا آبراکساس است».

اما اتفاق اصلاً وجود ندارد؛ وقتی که انسان چیزی را احتیاج دارد و می‌یابد، مدیون اتفاق نیست، بلکه مدیون خودش است. این احتیاج واقعی و میل واقعی اوست که آن را برایش فراهم می‌کند.

تو یاد گرفته‌ای که دنیای «مشروع» تو فقط یک قسمت از دنیاست و مانند معلم‌ها و کشیش‌ها سعی کرده‌ای که این قسمت دوم را حذف کنی، اما موفق نخواهی شد و هر کس هم که به این فکر بیفتد، موفق نخواهد شد».

«زیاد حرف می‌زنیم. مباحثات خردمندانه دارای هیچ نوع ارزشی نیستند، هیچ. با چنین مباحثی فقط شخص از خودش دور می‌شود و دور شدن از خویشتن گناه است. باید در خود فرورفت، مانند لاک‌پشتی که در لاکش فرومی‌رود»

هدفم لذت نبود، پاکی بود، خوشبختی نبود، زیبایی و زندگانی روحانی بود.

متأسفانه بسیار معدودند کسانی که در ورای حوایج مادی زندگانی وقتی صرف می‌کنند تا خود را بشناسند. میلیون‌ها آدم پا به جهان می‌گذارند کارهای معمولی و یکنواخت زندگی را انجام می‌دهند و می‌روند، نه کسی از آنها نامی به یاد دارد نه نشانی از آنها مانده است و نه نسبت به هدف عالی انسان کاری انجام داده‌اند. اگر در جهان کسانی نمی‌آمدند که از راه شناسایی خود و درون‌نگری ژرف افق‌های جدیدی بر دیدگان بشری بگشایند، بشر همچنان در اعماق سیاه جهالت و توحش باقی مانده بود.

در هریک از ما روح به جسم تبدیل شده است. در هریک از ما آفریده‌ای رنج می‌برد و در هریک از ما مسیحی مصلوب شده است. امروز چه بسیارند کسانی که نمی‌دانند انسان چیست، اما چه بسیارند آنانی که آن را از پیش درک می‌کنند و به همین جهت مرگ برایشان آسان است

زندگی هر کس راهی، شبه‌راهی یا کوره‌راهی است به سوی خود. هیچ انسانی هرگز موفق نشده است کاملاً خودش باشد. با وجود این هر کس سعی دارد که بشود؛ یکی به وضعی تاریک و دیگری قدری روشن‌ت

ما می‌توانیم یکدیگر را درک کنیم، اما هیچ‌کس بهتر از خودش، خودش را نشناخته است.

زندگی هر کس راهی، شبه‌راهی یا کوره‌راهی است به سوی خود. هیچ انسانی هرگز موفق نشده است کاملاً خودش باشد. با وجود این هر کس سعی دارد که بشود؛ یکی به وضعی تاریک و دیگری قدری روشن‌تر

زندگی هر کس راهی، شبه‌راهی یا کوره‌راهی است به سوی خود. هیچ انسانی هرگز موفق نشده است کاملاً خودش باشد. با وجود این هر کس سعی دارد که بشود؛ یکی به وضعی تاریک و دیگری قدری روشن‌تر