بریده‌هایی از کتاب قمارباز

چه ازخودراضی‌اند آدمها؛ با چه خودخواهی و غروری آماده‌اند برایت نطق کنند. اگر می‌دانستند خودم چه‌قدر خوب به وضعیت اسفبار فعلی‌ام آگاهم، آن وقت دیگر زبانشان به نصیحت نمی‌گشت. آخر چه‌چیز تازه‌ای می‌توانند به من بگویند که خودم ندانم؟

من الآن چی هستم؟ صفر! فردا چی می‌توانم باشم؟ فردا شاید بتوانم از بین مردگان برخیزم و دوباره زندگی‌ام را شروع کنم! می‌توانم آدم درونم را، پیش از آن‌که کاملاً از دست برود، احیا کنم!

دیگر چه ایده‌آلی بالاتر از این که قربانی، وقت رفتن به مسلخ شادوخرم باشد

یعنی واقعاً این کابوس و تأثیرش برایم آن‌قدر عزیز است که حتی می‌ترسم چیز نویی وارد زندگی‌ام کنم، مبادا کابوسم دود شود و به هوا رود؟!