«انسان به نهایات فنا و بقا و درنهایت توحید ناب نمیرسد؛ مگر این که بدایات را بهطور صحیح پشت سر گذارده باشد و طی کردن صحیح بدایات، تنها در صورتی است که اولا اخلاص کامل باشد و هر کاری تنها برای خدا انجام شود؛ ثانیاً از سنت و شریعت متابعت کامل شود و هیچ کاری انجام نشود؛ مگر این که در سنت وارد شده باشد؛ ثالثاً نهی الهی جدی گرفته شود؛ رابعاً در مواجهه با مردم، حرمت آنها رعایت شود و با شفقت و مهربانی، با آنها سخن گوید و نهتنها انگل آنها نباشد که باری از دوششان بردارد و خامساً از هر کس و هر چیز که وقت را از بین میبرد، فاصله گیرد و از هر کس که قلب را به فتنه میاندازد، دوری کند.»
عرفان دروغین
با این مقدمه روشن میشود