بریده‌هایی از کتاب شعری ناتمام بر زندگی

اندوه همان شادمانی است، بدان گاه که بر باد رفته باشد.

آه! من پرتو عزیز تو را چنان خواهم نگریست تا که بندبندِ ادراک را شیفتگی فراآید.

شاعر بلبلی‌ست که در تاریکی می‌نشیند و با سرودن آواهایی دل‌انگیز تنهایی خود را جشن می‌گیرد. پرسی بیش شلی