کتاب بی پایانی

گفت کسی که قوهٔ تخیل قوی دارد کم‌عقل نیست، بلکه چیزی فراتر از قوهٔ عقل دارد

می‌گفت بلعیده شدن در یک سفیدچاله ترس ندارد، که ای کاش داشت: ملال‌انگیز است. زمان متوقف می‌شود و مکان ناپدید. حتی خودت هم انگار تبدیل به غبار می‌شوی.

«بی پیر مرو تو در خرابات / هر چند سِکندر زمانی».

آدم وقتی زیادی عمر می‌کنه مغزش پُر می‌شه از قصه…

منظور بهمن این بود که روان‌شناس‌ها بیماری بیماران‌شان را از آن خود می‌کنند، ولی پریوش از حرف‌های بهمن نتیجه گرفت که او روان‌شناس‌ها را آدم‌های نامتعادل و دیوانه‌طوری می‌بیند که در دیگران دنبال امراض روانی خودشان می‌گردند.