کتاب بی پایانی

گفت کسی که قوهٔ تخیل قوی دارد کم‌عقل نیست، بلکه چیزی فراتر از قوهٔ عقل دارد

هیچ‌کس غیر از پریوش گربهٔ عسگرآقا را بلو اَند براون صدا نمی‌زد. گربهٔ عسگرآقا از اساس پیشی بود، همین و همین. ولی وقتی دیدند پَرو پیشی را بلو اَند براون صدا می‌زند و گربه هم از این اسم خوشش می‌آید، بدون این‌که بدانند این اسم چه معنایی دارد، صدایش می‌زدند بلو.

می‌گفت بلعیده شدن در یک سفیدچاله ترس ندارد، که ای کاش داشت: ملال‌انگیز است. زمان متوقف می‌شود و مکان ناپدید. حتی خودت هم انگار تبدیل به غبار می‌شوی.

«بی پیر مرو تو در خرابات / هر چند سِکندر زمانی».

آدم وقتی زیادی عمر می‌کنه مغزش پُر می‌شه از قصه…

منظور بهمن این بود که روان‌شناس‌ها بیماری بیماران‌شان را از آن خود می‌کنند، ولی پریوش از حرف‌های بهمن نتیجه گرفت که او روان‌شناس‌ها را آدم‌های نامتعادل و دیوانه‌طوری می‌بیند که در دیگران دنبال امراض روانی خودشان می‌گردند.

خیلی زود فهمید که دختر خوب یعنی کسی که وقتی در تنها خیابانِ گوران راه می‌رود، نامرئی باشد، پاشنهٔ کفشش صدا ندهد، اصلاً کفش پاشنه‌دار نپوشد و صورتش را کاملاً بپوشاند. گونه‌ها و ابروها و دهان کاملاً زائدند: برای این‌که راهش را باز کند تا دبیرستان، همان نوک دماغ و چشمی که به زمین دوخته شده کفایت می‌کنند.