کتاب دلت که پاک باشد، داستانت پایان خوشی خواهد داشت

مولانا می‌گوید: نه کسانی که زبان مشابهی دارند، که کسانی که احساسات مشابهی دارند می‌توانند همدیگر را بفهمند

من انسانی دارای نقص هستم، اما از جانب فرمانروایی بی‌نقص دوست داشته شده‌ام

«وجود داشتن» به‌خودی‌خود ارزشمند است. «وجود» حقیقتی است که کسی نمی‌تواند روی آن ارزش بگذارد و کسی نمی‌تواند ارزشش را بدزدد.

کوددوسی می‌گوید: «عشق را تاجی بر سر خود کن و نگو عشق دنیوی است. به قلب کسی که عاشق است، عرفان نیز داخل می‌شود.»

هر چقدر کیفیت رابطه بالا برود، بیان احساسات هم آسان می‌شود، هم درک کردن و هم درک شدن ممکن می‌شود و نیاز به تلاش ندارد و این باعث بالا رفتن اعتمادبه‌نفس می‌شود.

این را به یاد داشته باش که: «در ضمیر ناخودآگاه هر فردی که با آزار دادن به دیگران حس خوبی پیدا می‌کند، کمبود محبت وجود دارد.»

«ای دل! روی گنجی که به دنبالش هستی نشسته‌ای، اما گدایی می‌کنی.»

یونس امره می‌گوید: «ای دوستان به من گوش کنید. اگر عشق در قلبتان نیست، آن دل به سنگ شبیه است.»

(هر چیز در دنیا عبارت از عشق است؛ علم در مقابل عشق شایعه‌ای بیش نیست.)

«حرف‌هایت را با منطقت آسیاب کن و به کمال برسان. حرف‌های منفی و سخنانی که آسیب‌رسان هستند را جدا کن و تا وقتش نرسیده است صحبت نکن.»

می‌دانی چگونه می‌شود فردی را شناخت؟ نگاه کنید چه مطالبی می‌خواند. نگاه کنید به چه چیزهایی می‌نگرد. نگاه کنید چه چیزهایی به دیوارهایش آویخته است. نگاه کنید چه چیزهایی در قفسه‌هایش گذاشته است. نگاه کنید چگونه صحبت می‌کند. نگاه کنید چگونه گوش می‌سپارد. تنها کاری که باید بکنید «نگاه کردن» است. این‌ها به شما کمک خواهد کرد بدانید روحش کجاست و در رابطه با اینکه چگونه آن را تغذیه می‌کند همه چیز را برایتان روشن خواهد کرد.

از خودت چیزهای زیاد و از دیگران چیزهای کم انتظار داشته باش.

شاید دلیل اینکه نمی‌توانی رابطهٔ جدیدی شروع کنی این باشد که بیش از اندازه به انرژی‌های قدیمی وابسته‌ای.

‫«ای قلب همه چیز را آن‌قدر به خودت سخت نگیر؛ ‫چون نه این دردها ماندنی است و نه عمر.»

بهتر است از این فکر که «ما دو نیمهٔ یک سیب هستیم و تو نیمهٔ دیگر من هستی» خودت را رها کنی و به یاد بیاوری که به‌تنهایی کافی هستی و کامل بودنت را به یاد بیاوری. «دو نیمة سیب نشویم، دو گل جدا از هم باشیم که با یکی شدنمان، دسته‌گل بشویم.»

بی‌نقص بودن بزرگ‌ترین مجازاتی است که می‌شود به آدمی داد؛ چون در آن صورت، مانعی عظیم در مسیر رشد و بزرگ شدنش خواهد بود؛ زیرا نیرویی سرکوبگر و کورکننده است که اجازه نمی‌دهد پتانسیل درونی‌اش به ظهور برسد. هر چیزی که نقص یا کمبود به نظر می‌رسد، درواقع فرصتی است که زمینهٔ برون آمدن جواهر درون را فراهم می‌کند.

این جملات که «چاق به نظر می‌رسی، عرق کرده‌ای» و... باعث می‌شود انرژی‌ات افت کند. در این لحظه با خودت روبه‌رو شو. به یاد بیاور که در حال تغذیهٔ فرد مقابلت هستی. متوجه باش که وقتی حس بدی داری، خون‌آشامی که انرژی‌ات را می‌مکد، قوی‌تر می‌کنی. به خودت بگو این امتیاز را به او نمی‌دهم. بدون اینکه در عصبانیت، خشم، حس رقابت و درگیری با او بمانی، به دنبال انرژی عشق بگرد. انرژی عشق را جست‌وجو کن. وقتی انرژی عشق را بازیافتی، وارد حرکت می‌شوی و این مسئله نمی‌گذارد تو در فرکانس منفی بمانی. کمک می‌کند به فردی که انرژی‌ات را پایین می‌کشد با عشق و شفقت نگاه می‌کنی.

چون انسان بدون اینکه بداند، خود را به درد کشیدن عادت می‌دهد

«اگر هنوز هم عصبانی هستی، به این معنی است که دعوای تو با خودت تمام نشده است.

اگر هنوز هم می‌رنجی، به این معنی است که آجرهای خانهٔ قلبت پخته نشده است.

به دنبال هرچه هستی، در خودت جست‌وجویش کن

«دوست کسی نیست که تلخ سخن می‌گوید، کسی است که تلخی را با بیانی شیرین می‌گوید.»

باید پذیرفت که مردها ذهن‌خوانی نمی‌کنند و نباید در این مورد پافشاری کرد و انتظارات زیادی داشت. اگر زن توقعی از او دارد که برآورده نشده است، به‌جای اینکه منتظر فهمیدن مرد باشد، منطقی‌تر و سالم‌تر خواهد بود اگر آن را به‌روشنی بیان کند.

برای همین، در زندگی همیشه قاطع باش! موقع تصمیم‌گیری حرف همه را بشنو، اما تنها صدایی که به آن گوش می‌سپاری، صدای قلب خودت باشد

اگر هنوز هم محکوم می‌کنی، به معنی این است که هنوز به جایگاه بخشش نرسیده‌ای

اگر هنوز نمی‌توانی گفتن «من» را رها کنی، به این معنی است که افسار تو در دست نفس توست و تو به این اسارت تن داده‌ای.

از خودت چیزهای زیاد و از دیگران چیزهای کم انتظار داشته باش.

به دنبال خوبی باش، به دنبال درستی باش، اما به دنبال نقص نباش

امیدوار بودن، مثبت‌اندیشی صرف یا چشم بستن روی تراژدی‌هایی که در زندگی انسان‌ها رخ می‌دهد، نیست. امید به این معنی است که به‌جای گوشهٔ خانه نشستن و ناسزا گفتن، بهتر است به هر احتمالی توجه کرد و هر کاری که برای بهتر شدن لازم است را انجام داد. وجود یک نفر برای زنده نگه داشتن «امید» کافی است و شما می‌توانید آن یک نفر باشید.

مولانا می‌گوید: «ای قلب همه چیز را آن‌قدر به خودت سخت نگیر؛ چون نه این دردها ماندنی است و نه عمر.»