کتاب گزارش یک مرگ

به‌نظرش غیرمنصفانه آمده بود که چطور در زندگی ممکن است این‌همه اتفاقات بیفتد تا مرگی این‌چنین از پیش اعلام‌شده بتواند بدون قدمی به اشتباه، جامهٔ عمل بپوشد.

گاهی اوقات که از گریه خسته می‌شد، به دیوانگی خودش می‌خندید.

«زندگی یک ردیف فانوس نیست که به تناسب کنار هم آویخته شده باشند، زندگی هاله‌ای است نورانی، پاکتی است نیمه‌شفاف که ما از بدو تولد آگاهی‌مان تا مرگ در آن محبوسیم...»

همیشه باید طرف مرده را گرفت.

طول یک زندگی برای تعریف آن کفایت نخواهد کرد.

هیچ جایی روی این زمین غمناک‌تر از یک تخت خالی نیست.