کتاب مرغابی وحشی

اگه حق با شما باشه و نه من، پس زندگی به زندگی کردنش نمی‌ارزه.

بدا به حالش! دروغِ زندگی رو که از یه آدم عادی بگیرین، خوشبختی رو هم باهاش ازش می‌گیرین.

آدم‌هایی تو این دنیا هستن که تا یکی‌دو تا گلوله می‌خورن، می‌رن ته آب و دیگه هم هرگز بالا نمی‌آن.

حواس یه نان‌آور خونه باید به باورنکردنی‌ترین چیزا باشه. کوچک‌ترینش هم که از یادش بره،  درجا با اخم‌وتخم روبه‌رو می‌شه. خب، آدم به این‌هم خو می‌گیره.

آدم با نگاه به اونا که بزرگ می‌شن، خوب می‌بینه که خودش چقدر پیر شده

اون بالا تو کارگاه، سال‌ها باید دیر بهِت گذشته باشن، گِره‌گِرْش. گِرهگِرْش: دیر می‌گذشتن تا نگذشته بودن،  حالا دیگه درست نمی‌دونم چی شدن.

امیدوارم برای من هم همونی شه که برای مرغابی وحشی شد

توی این دنیا خیلی خیلی چیزاست که یه مرد ناچاره بهِش عادت کنه.

گینا: گمون می‌کنین وَرْلهٔ جوون راستی دیوونه‌س؟ رِل‌لینگ: نه، بدبختانه. دیوونه‌تر از دیگرون نیست. ولی راستش دچار یه ناخوشیه. گینا: خب، چِشه پس؟ رِل‌لینگ: خب، بهِتون می‌گم، خانم اِکدال. از تبِ تندِ درستکاری رنج می‌بره. گینا: تبِ درستکاری؟ هِدْویگ: این هم یه‌جور ناخوشیه؟ رِل‌لینگ: آره. یه ناخوشی ملیه. ولی گهگاه بروز می‌کنه.