کتاب وقایع نگاری مرگی اعلام شده

نخواستم باور کنم همان زنی است که تصور می‌کردم، زیرا برایم دشوار بود بپذیرم زندگی آخرسر تا این حد به ادبیات مبتذل و بازاری شبیه می‌شود.

با فریاد صدایش زد: "سانتیاگو، پسرکم، چه‌ات شده!" گفت: "من را کشتند، خاله ونه"

مقوله‌های ناموسی به مثابه بِرکه‌هایی مقدس‌اند که فقط صاحبانِ مصیبت بهشان دسترسی دارند.

تا سال‌ها موضوع دیگری نقل مجالس نبود. رفتارِ روزمره‌مان، که تا آن هنگام از عادت‌هایی سرراست تبعیت می‌کرد، یکباره حول دغدغه‌ای جمعی دچار چرخش شد. با بانگ خروس، عزممان را بر این می‌گذاشتیم که زنجیره رویدادهایی تصادفی را نظم و سامان ببخشیم که پدیده‌ای چنین بی‌معنا را میسر ساخته بود، و بدیهی بود از سر اشتیاق به آشکار کردن رازها چنین نمی‌کردیم بلکه علتش این بود که هیچ‌کداممان نمی‌توانستیم زندگی را ادامه دهیم بی‌آنکه دقیقاً بدانیم جبرِ تقدیر چه مسیر و چه نقشی برایش تعیین کرده.

"مُرده‌ها شلیک نمی‌کنند."

آنخلا بیکاریو خیلی سربسته به دردسرهای ناشی از فقدان عشق اشاره کرد، اما مادرش با یک جمله بهش پاسخی دندان‌شکن داد: "آدم عشق را هم یاد می‌گیرد."