بریده‌هایی از کتاب زنی در من قدم می زند

عشق ازآن مردان شجاع است برای ترسوها مادرانشان زن می‌گیرند!

در دنیا زیباتر از تو نیست اما مشکل تو مشکل گلی است که نمی‌تواند خود را ببوید و کتابی که نمی‌تواند خود را بخواند.

به تو نمی‌گویم: "دوستت دارم" مگر یک بار زیرا صاعقه خود را تکرار نمی‌کند!

حاکمِ سرزمینِ ما هزار سال عمر می‌کند و هنگامی که به ناچار به سمتِ گورستان می‌رود تشییع کنندگان به هم شادباش می‌گویند و گُلها و اسبها پُشتِ جنازه‌اش می‌رقصند!

کاش با تو در زمانه‌ای دیدار می‌کردم که حکومت در دست گنجشکان بود یا در دست آهوها یا قوها یا پریان دریایی یا نقاشان، نوازندگان و شاعران یا در دست عاشقان، کودکان، دیوانگان!

دوستت دارم و در پایان سطر نقطه نمی‌گذارم

روز خواهد شد و در آن تورا دوست خواهم داشت، روز خواهد شد پس نگران نباش اگر بهار تأخیر کرده است و غمگین نباش اگر باران متوقف شده است. به ناچار رنگ آسمان تغییر خواهد کرد و ماه بر مدار خواهد گشت، روز خواهد شد.

اجازه بده به همهٔ زبانهایی که می‌دانی و نمی‌دانی بگویم: دوستت دارم!

بدون زن مردانگی مردان شایعه‌ای بیش نیست!

همه چیز قابل تکذیب است مگر شمیم زنی که دوست می‌داریم همه چیز را می‌توان پنهان کرد مگر گام‌های زنی که در ما قدم می‌زند

اما مسألهٔ من نانی که می‌خورم یا آبی که می‌نوشم نیست مشکل بزرگ من آزادی است!

هنگامی که خداوند به هر مردی زنی بخشید و تو را به من داد، دریافتم که آشکارا هوای مرا دارد!

مرد برای عاشق شدن به یک دقیقه نیاز دارد اما برای فراموش کردن به روزگاران بی‌شمار!

کاش در زمانه‌ای دیگر عاشقت می‌شدم در زمانه‌ای مهربان‌تر، شاعرانه‌تر و در برابر بوی کتابها و شمیم یاسمن‌ها و نسیم آزادی

حاکمان ـ در جهان سوم ـ می‌ترسند از جیک جیک گنجشکها ازعطرگلها و از بقبقوی کبوترها و اگر دریا زیاد حرف بزند زندانی‌اش می‌کنند! سخت است برای حاکمان جهان سوم که با اندیشه آشتی کنند وقلم را تصدیق، آیا گرگ می‌تواند با گوسفندان رو راست باشد؟!

چه کسی از شما دیگری را می‌نوشد تو شراب را یا شراب تورا؟!

ممنون که شعرهای مرا تسکین می‌دهی ممنون که در زندگی‌ام هستی ممنون از عشقت که ارزشم داد، ادبم کرد و علوم اولین رابه من آموخت.

بدون زن مردانگی مردان شایعه‌ای بیش نیست!

سکوت آیا عاشقانه‌هایم را می‌شنوی هنگامی‌که سکوت کرده‌ام؟! سکوت، بانوی من بهترین سلاح من است هنگامی‌که نزد منی بهتر است سکوت کنی سکوت رساتر از هرصدایی است و بهتر از هر زمزمه‌ای!

شاید مرگ که مرا می‌میراند زنده ترم کند

هنگامی که خداوند به هر مردی زنی بخشید و تو را به من داد، دریافتم که آشکارا هوای مرا دارد! زیرا به من شراب داد و به دیگران گندم، به من حریر پوشاند و به دیگران پنبه، به من گُل بخشید و به دیگران، ساقه!

و نصف می‌کنم با تو نانِ تبعید و شراب آزادی را!

جغرافیای من پیکر توست مرا با نقشهٔ جهان کاری نیست

بدون زن مردانگی مردان شایعه‌ای بیش نیست!

کاش با تو در زمانه‌ای دیدار می‌کردم که حکومت در دست گنجشکان بود یا در دست آهوها یا قوها یا پریان دریایی یا نقاشان، نوازندگان و شاعران یا در دست عاشقان، کودکان، دیوانگان!

بانوی من کاش در زمانه‌ای دیگر عاشقت می‌شدم در زمانه‌ای مهربان‌تر، شاعرانه‌تر و در برابر بوی کتابها و شمیم یاسمن‌ها و نسیم آزادی با احساس‌تر!

در عشق ما آنچه شگفت است اینکه عقل و منطق سرش نمی‌شود! در عشق ما آنچه زیباست اینکه روی آب راه می‌رود اما غرق نمی‌شود!

نمی‌توانم پیش بیافتم از پروانه‌ای که در خونم شنا می‌کند نمی‌توانم مانع شوم ساقهٔ یاسمن از شانه‌هایم بالا نرود نمی‌توانم شعر عاشقانه را زیر پیراهنم پنهان کنم زیرا مرا منفجر می‌کند

از ناشناخته‌ها می‌ترسم پناهم باش از سیاهی می‌ترسم در آغوشم گیر سردم است، مرا بپوشان

نپرس: حالت چگونه است؟ اگر واقعا مرا دوست داری بپرس: "حال انگشتانت چگونه است؟!"