کتاب مجوس

فقط گونه‌های جانوران نیستند که منقرض می‌شند. گونه‌های احساسات هم منقرض می‌شند.

«به نظرم هوش چیز وحشتناکیه. عیوب آدم‌ها رو بزرگ می‌کنه. چیزهای ساده رو پیچیده می‌کنه.»

آدم‌های باهوش سه دسته‌اند؛ دسته‌ی اول به‌قدری باهوش‌اند که وقتی کسی به‌شان می‌گوید خیلی باهوش کاملاً طبیعی و بدیهی به نظر می‌آید، دسته‌ی دوم آن‌قدر از هوش بهره برده‌اند که بفهمند یکی دارد هندوانه زیر بغل‌شان می‌گذارد، توصیف‌شان نمی‌کند، و دسته‌ی سوم به‌قدری کم با‌هوش‌اند که هر چیزی را باور می‌کنند

«دوره دوره‌ی آدم‌های معمولی شده رفیق. دوره‌ی آدم‌های معمولیِ بدون هیچ ویژگی خاصی.»

«گرسنگی خیلی چیزها به ما یاد می‌ده.»

ما ناخودآگاه تمایل داریم حرف کسانی را که تجاربی مشابه ما داشته‌اند باور کنیم، کسانی که انعکاس خودمان‌اند

«متوجه شدن در اختیار آدم نیست نیکلاس. ولی این‌که آدم بخواد توضیح بده یا نده در محدوده‌ی اختیاراته.»

از آن‌چه ازش نفرت داشتم گریخته بودم ولی جایی پیدا نکرده بودم که دوستش بدارم و بنابراین تظاهر می‌کردم جایی وجود ندارد که بشود دوستش داشت.

. ما حدود سیزده هزار نفر کُشته دادیم ــ سیزده هزار ذهن، خاطره، عشق، حس، دنیا، کهکشان ــ چرا که ذهن انسان کهکشان‌تره تا خودِ کهکشان ــ و همهٔ این‌ها برای چندصد متر گِل که مفت هم نمی‌ارزید.

من به خواست خودم اومدم این‌جا. جنگ همین‌جوری آدم رو فاسد می‌کنه. با رضایت خودمون از غرورمون سوءاستفاده می‌کنه.

خیلی کوتاه دربارهٔ جنگ حرف زدیم، جوری که آدم راجع‌به آب‌وهوا حرف می‌زنه.

بالاخره یک روز این رو درک می‌کنی. باعثِ عشق رازورمزهای بین دو آدمه نه همانندی‌ها.

«الآن برات توضیح می‌دم چرا رفتیم جنگ. آدمیزاد چرا همیشه می‌ره جنگ. دلیلش نه اجتماعیه نه سیاسی. این کشورها نیستند که درگیر جنگ می‌شند، انسان‌ها هستند. مثل نمک می‌مونه. یک‌بار که به غذات نمک بزنی دیگه تا آخر عمر نمک لازم داری، حاضری برای به دست آوردن نمک بری جنگ. متوجه منظورم می‌شی؟»

سرچشمه‌ی ازلی تمام ترس‌ها، تمام دهشت‌ها، تمام شرارت‌ها و بدی‌ها، شخصِ انسان.

ولی به قول اسپانیایی‌ها، آدمی که داره غرق می‌شه زود شنا یاد می‌گیره.

صورت‌هایی که زیبایی بی‌نقص دارند همیشه خسته‌کننده‌اند.

«شاید می‌ترسی به خدا فکر کنی.» «کسی قادر نیست به چیزی که نمی‌تونه شناخته بشه فکر کنه.»

اولین قانون ضدجاسوسی این است که خودت را بی‌خبر نشان بدهی و برای همین بعد از شامِ یکشنبه حسابی با او گرم گرفتم.

افسردگی و تنهایی‌ام را داشتم که هر آدم عامی‌ای می‌داند سلاحی است مرگبار در مواجهه با زنان.

می‌دانستم تک‌تک‌شان بازیگرند ولی حتی بهترین بازیگرها هم نمی‌توانند در سکوت بعضی خصایص انسانی را بازی کنند،

‫«می‌دونم وقتی آدم‌ها از هم فاصله می‌گیرند چه اتفاقی می‌افته. یک هفته رنج و عذاب، هفتهٔ بعد غم و اندوه، بعد کم‌کم فراموش می‌کنی و آخرسر انگار از اول هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار داستان زندگی دو آدم دیگه بوده و دیگه هیچ اهمیتی نداره.

نفرت از هرکاری خودش سخت‌ترین کار است.

آدم می‌تواند بپذیرد ولی نبخشد؛ می‌تواند تصمیم بگیرد ولی تصمیمش را عملی نکند.

«مرگ تنها وضعیت بی‌وسوسه است.»

«خوشگلی فقط یه چیزیه که بی‌اختیار به‌ت داده می‌شه. مثل کاغذ‌کادوِ دور هدیه. خود هدیه نیست.»

صدا می‌تواند دروغ بگوید، حتی الحان صدا می‌توانند دروغ بگویند، ولی چشم‌ها عریانی‌ای دارند؛ تنها عضو بدن انسان‌اند که هرگز فریب‌کاری نیاموخته‌اند.

«کس دیگه‌ای نبود؟» «کسی که ارزش حرف زدن داشته باشه نه.»

. گفت «ما تو یونان یه ترانهٔ قدیمی داریم که می‌گه، کسی که برای نان می‌دزده بی‌گناهه، کسی که برای طلا می‌دزده گناهکاره.»

این کشورها نیستند که درگیر جنگ می‌شند، انسان‌ها هستند.

«نژاد بشر اهمیتی نداره. این نفس خود آدمه که نباید به‌ش خیانت کرد.»