کتاب هاملت در نم نم باران

گفت «چه فرقی می‌کنه، زنا یا چشم‌انتظار می‌مونن یا دل‌انتظار.»

خیلی مونده بدونی، هر آدمی یه راز داره که به هیشکی نمی‌گه. حق داره نگه چون حق آدمه که یه راز داشته باشه. به من نگفت، به تو هم هیچ‌وقت نمی‌گه. نپرس.

درست بود. خیلی درست بود. تو لاله‌زارِ سال‌های بیست که هیچی درست نبود، اون درست بود. عجله و هول نداشت. دلواپسِ هیچی نبود انگار و مث بارُن بغوسیان غمناک و ترس‌خورده نبود. تو تق‌تق پاشنه‌های کفشش حوصله بود. تازه آرتیست شده بود اما تو پنج‌تا پیِس رُل اول رو بازی کرده بود، لیدی مکبث و دوشیزه‌ای در حرمسرا رو دیده بودم خودم.

گفت که باید برود و رفت. (چرا هر آدمی که عاشق می‌شود، می‌رود؟)

دل آدمیزاد بشکنه، تمومه.

درام آینهٔ جوامع بشری است. برملاکنندهٔ نیات درونی انسان‌ها. درام از طریق طرح حقایق قصد دارد موجب پالایش روح‌وروان بشر گشته و او را در این دنیای پُرخوف و هول، هم‌دم و مونس گردد. طبیعی است هر درام طرز مخصوصی در بیان احوالات آدمی دارد؛ تراژدی، کمدی، هزل، مطایبه، اُپرت و غیره و غیره.

عسل رقیق شده بود، منظورم اینه که در تهِ چشم‌های عسلیش اشک نشسته بود

ترقی به تقرب و واسطه بسته است نه به قدمت خدمت

چرا هر آدمی که عاشق می‌شود، می‌رود؟