کتاب هاملت در نم نم باران

گفت «چه فرقی می‌کنه، زنا یا چشم‌انتظار می‌مونن یا دل‌انتظار.»

درست بود. خیلی درست بود. تو لاله‌زارِ سال‌های بیست که هیچی درست نبود، اون درست بود. عجله و هول نداشت. دلواپسِ هیچی نبود انگار و مث بارُن بغوسیان غمناک و ترس‌خورده نبود. تو تق‌تق پاشنه‌های کفشش حوصله بود. تازه آرتیست شده بود اما تو پنج‌تا پیِس رُل اول رو بازی کرده بود، لیدی مکبث و دوشیزه‌ای در حرمسرا رو دیده بودم خودم.

عسل رقیق شده بود، منظورم اینه که در تهِ چشم‌های عسلیش اشک نشسته بود

ترقی به تقرب و واسطه بسته است نه به قدمت خدمت

گفت که باید برود و رفت. (چرا هر آدمی که عاشق می‌شود، می‌رود؟)