کتاب دلتنگی برای پریسا

کتاب دلتنگی برای پریسا رمانی عاشقانه و درام نوشته ابراهیم عابدین‌زاده است. این کتاب روایتی جذاب دارد و شما را با خود به دنیای تازه‌ای می‌برد و می‌توانید تجربه‌های تازه‌ای از زندگی را ببینید.

درباره کتاب دلتنگی برای پریسا

 شخصیت اصلی کتاب دلتنگی برای پریسا مردی جوان، عاشق و دلتنگ است که خودش راوی قصه پر از ماجرای خودش است. در واقع او دوره زمانی کوتاهی از زندگی خودش را روایت می‌کند که هم شامل گذشته و خاطراتش می‌شود و هم از اتفاقات و روزمرگی‌های زمان حالش می‌گوید. به دور از همه در میان انبوهی از تنهایی و دلتنگی و همچنین فشارهای ناشی از تنهایی خودش را قرار داده که خواسته و ناخواسته رنج جان کندنش را شاهد است. 

گویی از غمی بزرگ که توصیف ناپذیر است رنج می‌برد که انگار خودش دوست دارد رنج جان کندنش را ببیند و بالاتر از دیدن حس کند! سرانجام پس از مدتی به خودش می‌آید؛ آمدنی که با تمامی آمدن‌های زندگی‌اش فرق می‌کند. آمدنی که به آمدن‌های مختلفی که در زندگی تجربه کرده بود نمی‌ماند ولی برایش خالی از لطف هم نیست! اما با آنکه به خودش می‌آید باز هم اوضاع برایش هیچ فرقی نمی‌کند؛ چرا که متفاوت تر و به شکلی دیگر رنج می‌کشد.

خواندن کتاب دلتنگی برای پریسا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تما علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دلتنگی برای پریسا

دوباره چه سوز نفرت انگیزی می وزد در بیرون کلبه، گویی نسبت به هر چیز بی میلت می کند .تاب خوردنم بر روی صندلی راحتی براثر پایه های کمانی آن مرا در آن نقاشی غرق تر می کند و حواسم را جلب خود کرده تاجای که گویی در جای دیگری حضور دارم. ای وای سوختم؛ لحظه ای محو نگاه این چهره نقاشی شدم و پاهایم سوخت. فنجان چای بود که ناخودآگاه از دستانم رها شد. چه سوختگی بی موقع و چندش انگیزی، نمی دانم حواسم کجاست، چرا می دانم .همینجا هستم، آری این منِ من هستم در همین جایی که هستم قرار دارم .اصلاً جایی نرفته ام در واقع من در ذهن خودم خضور دارم و این خیال است و خیالی که باطل نیست، عبس نیست و از طرفی خوشایند هم نیست!

سوختگی خوب شدنی است، اما این ذهن من است که در ضمیر ناخودآگاه خودش که مربوط به من است مرا به عمیق ترین و ژرف انگیزترین حالت های ممکن که گویی گاهی فراتر از فاصله کهکشان ها است می کشاند و من هنوز اندر احوالات یک ماتمم! نمی دانم، ای وای چه راضی در این نقاشی نهفته است؟! چرا درد ناشی از سوختگی ام دیگر حالیم نمی شود؟! چرا من هنوز در جای خود نشسته ام؟! هنوز محو تماشای چهره موجود در تابلوی نقاشی هستم؛ نه اینطور که نمی شود باید کاری کنم و اگرنه از سرمایی که فضای کلبه را در بر گرفته یخ می زنم. اندکی تلنگر! هیزم شومینه کلبه ام رو به اتمام است و باید دست به کار شوم .شال دست بافت خاله را همراه با ژاکتی که بر چوب لباسی آویزان بودند، برداشتم و بر تن کردم و به بیرون از کلبه آمده ام و آن سوز نفرت انگیز بر جانم با وجود آن همه پوشش نشست، اما تسلیم نگشته ام. کمی دورتر از کلبه چند تکه کُنده نظرم را جلب کرد نزدیک شدم، هنوز کمی احساس سوزش ناشی از سوختگی را دارم ولی خودم را به بی خیالی زده ام و مشغول مرتب کردن کنده ها هستم. تکه ی متوسط از کنده ها را برداشته ام و راه کلبه را در پیش گرفته ام.کنده های چوب را در مقابل کلبه بر روی تنه بریده شده ی بید چند ساله ای خرد کردم و به درون کلبه می برم .همین که چشمم به تابلوی نقاشی افتاد، تکه های چوب از دستم رها شدند و از خود پرسیدم، ای وایِ من چه راضی در این نقاشی نهفته است؟!