کتاب از ادبیات بومی چار سویه سمنان

«از ادبیات بومی چار سویه سمنان» نوشته اسماعیل همتی( -۱۳۳۴) پژوهشگر ادبیات محلی است. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: «زبان سِمنانی، یکی از زبان‌های ایرانی و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال غربی است و در عین حال زبان انتقالی میان زبان‌های ایران مرکزی و زبان گیلکی به شمار می‌آید. این زبان با برخی واژه‌های متداول در خانواده زبان‌های ایرانی، خود زبانی مستقل و کم و بیش خودکفا می‌باشد و در گروه‌بندی زبان‌های ایرانی نو، متعلق به گروه زبان‌های مرکزی ایران است. سرایش شعر به گویش سمنانی با اینکه پیشینه‌ای حدود صد ساله دارد، اما در دو دهه اخیر با رویکرد جدی چند تن از شاعران ارجمند، از جمله فرهنگ شکوهی، محمد احمدپناهی، محمد حسن جواهری، عظیم حاج رمضانی، رحیم معماریان و...، به «شعر سمنانی» جان تازه‌ای بخشیده شده و خوشبختانه مورد استقبال اهالی آن در شهرهای مختلف قرار گرفته است.» در یکی از سروده‌های این مجموعه به همراه برگردان روان آن به نام «سفر به زادگاه» می‌خوانیم: « چنتوم گه بیمه در به در آوارۀ دهات و شهر مدتی در‌به‌در بودم آواره روستاها و شهر بئوتمه بارم وطن غربت نمیرم بی کفن. تصمیم گرفتم به وطن بازگردم تا بی‌کفن در غربت نمیرم. بئوتمه بارم وطن از اسبه‌کوه تا بند‌بن تصمیم گرفتم به وطن بازگردم وطنم از سفید‌کوه تا بند‌بن...»