کتاب قطعه‌ای از آسمان؛ دهلاویه

قطعه‌ای از آسمان، مجموعه کتاب‌هایی است که با هدف معرفی مناطق جنگ‌زده کشور، به رشته تحریر درآمده‌اند. درواقع هرکدام از این کتاب‌ها را باید شناسنامه مختصر و مفیدی از یک منطقه دانست.

درباره مجموعه قطعه‌ای از آسمان

نویسنده در هر کدام از کتاب‌ها، ابتدا تاریخچه‌ای از پیشینه منطقه روایت می‌کند و در ادامه به شرح اتفاقات دفاع مقدس در منطقه می‌پردازد. ذکر خاطرات تاریخ‌سازان مناطق جنگی با زبانی ساده از ویژگی‌های مهم این مجموعه کتاب‌ها است. امید است مجموعه قطعه‌ای از آسمان راهنمای مشتاقان زیارت این مناطق باشد و بتواند لحظات نابی را برای خوانندگان فراهم کند..

خواندن مجموعه قطعه‌ای از آسمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه کتاب‌های قطعه‌ای از آسمان را به علاقه‌مندان به تاریخ دفاع مقدس و کسانی که قصد بازدید از مناطق جنگی را دارند پیشنهاد می‌کنیم. علاوه بر این خواندن مجموعه قطعه‌ای از آسمان به افرادی که دوست دارند از این مناطق بازدید کنند اما شرایط برای آنان فراهم نمی‌شود، بسیار سودمند است چون توصیفات کتاب‌ها نسبتا کامل است و می تواند خواننده را به فضای دلخواهش نزدیک کند.

جملاتی از کتاب قطعه‌ای از آسمان؛ دهلاویه

مردم دشت آزادگان شیعه‌اند و زبان‌شان عربی است. بیشترشان کشاورز و دامدار هستند. آن‌هایی که به هور نزدیک‌ترند، گاومیش هم پرورش می‌دهند. کشاورزها گندم، جو، برنج و تره‌بار می‌کارند، که البته در دوران جنگ، زمین‌های کشاورزی یا در آتش سوختند و یا به صحنهٔ عملیات تبدیل شدند.

تا قبل از جنگ تحمیلی، دهلاویه روستای کم‌اهمیتی در غرب سوسنگرد بود که در کنار جادهٔ سوسنگرد ـ بستان قرار داشت. این جاده در جنوب رود کرخه قرار دارد و روستاهای فراوانی در حاشیهٔ آن قرار دارند. جاده، از سوسنگرد آغاز شده و پس از عبور از پل سابله که بر روی رودخانهٔ سابله زده شده، به شهر بستان و پس از آن به منطقهٔ مرزی تنگهٔ چزابه می‌رسد.

دهلاویه در ۱۲ کیلومتری غرب سوسنگرد و قبل از پل سابله واقع شده که پس از حملهٔ ارتش عراق، به اشغال دشمن در آمد و پس از آزادی، خط مقدم نیروهای خودی برای دفاع از سوسنگرد بود. این روزها دهلاویه را با نام شهید دکتر مصطفی چمران می‌شناسند، در حالی که دهلاویه شاهد بزرگمردان دیگری همچون علی تجلایی، ایرج رستمی، جواد داغری و ده‌ها شهید رزمندهٔ دیگر بود که با شهادتشان از این مرز و بوم دفاع کردند. علی تجلایی با ۵۰ رزمندهٔ تبریزی به دهلاویه رفت تا از سوسنگرد دفاع کند. او در یکی از یادداشت‌هایش دربارهٔ مقاومت در دهلاویه نوشته است: «در هجوم دشمن به محور دهلاویه، ده‌ها تانک و نفربر و بیش از ۴۰۰۰ نیروی پیاده شرکت داشتند. با من تماس گرفتندکه عقب‌نشینی کنم، در جواب گفتم تا آخرین نفر خواهم ایستاد.»

مرکز حکومت این منطقه در دورهٔ ساسانیان و قرن‌های نخست اسلامی، شهری به نام «نهرتیری» بود. تیری به معنی تیره و تاریک است، زیرا آب کرخه تیره و گل‌آلود بود و از این جهت، شهر بناشده در مجاورت آن را به این نام می‌خواندند. پس از آن، این منطقه «ولایت هویزه» نام گرفت.