کتاب زبان تازه ای برای گریستن

کتاب زبان تازه ای برای گریستن نوشته سبحان ذبیحیان، مجموعه‌ای از شعرهای سپید درباره‌ی مرگ، فقدان، خاطره و پیوند آدم‌ها با جهان است و از چیزهایی مانند کفش کهنه، دکمه، پنجره و تقویم به پرسش‌هایی درباره‌ی ماندن و ناپدیدشدن می‌رسد. اشیا در این شعرها نشانه‌هایی از زندگی را نگه می‌دارند؛ حتی وقتی صاحبان‌شان دیگر حضور ندارند. نشر سنجاق این مجموعه را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زبان تازه ای برای گریستن

کتاب زبان تازه ای برای گریستن مجموعه‌شعری از سبحان ذبیحیان است که مرگ را نه‌فقط به‌ عنوان پایان زندگی، بلکه در نسبت با حافظه، بدن، عشق و طبیعت بررسی می‌کند. گوینده گاهی با عزیزی غایب حرف می‌زند، گاهی مرگ خودش را تصور می‌کند و گاهی از رنجی می‌گوید که در جهان اطراف جریان دارد. خطاب‌های عاشقانه در کنار تصویرهای بیماری، جنگ و ویرانی قرار می‌گیرند. این همنشینی، اندوه شخصی را از اتفاق‌های بیرون جدا نمی‌کند.

سبحان ذبیحیان برای بیان چنین تجربه‌هایی، میان اندازه‌های متفاوت حرکت کرده است: استخوان و سلول در کنار سیاره و کهکشان قرار دارند و یک شی کوچک می‌تواند نشانی از زندگی ازدست‌رفته باشد. شعرها اغلب از تصویری ملموس آغاز می‌شوند و به سؤالی درباره‌ی نیستی، دوام یا معنای زنده‌ماندن می‌رسند. سطرهای کوتاه و مکث‌های میان آن‌ها نیز به شکل‌گرفتن این پرسش‌ها کمک می‌کنند.

کتاب زبان تازه ای برای گریستن طبیعت را صرفاً پس‌زمینه‌ی احساسات قرار نمی‌دهد. باد، رودخانه، درخت، دانه و تاریکی در شکل‌گیری اندیشه‌ی شعر نقش دارند. رودخانه هنگام فروریختن تغییر می‌کند اما حرکتش ادامه می‌یابد؛ دانه امکان درخت‌شدن را در خود نگه می‌دارد و اشیای فرسوده، گذشت روزگار را ثبت می‌کنند. همین تصویرها پرسش از پایان را پیچیده‌تر می‌کنند: آیا نابودی یک شکل، به‌ معنای محوشدن همه‌ی اثرهای حضور است؟ شاعر پاسخی یکسان به این سؤال نمی‌دهد.

بعضی شعرها از خستگیِ دوام‌آوردن می‌گویند و بعضی دیگر، ادامه‌ی حضور را در صدا، خاطره یا ماده جست‌وجو می‌کنند. تصویرهای زلزله، کودکان بیمار و شهرهای جنگ‌زده نیز پرسش از رنج و نسبت انسان با خدا را پیش می‌کشند. طنز تلخ و تناقض در بخش‌هایی از مجموعه دیده می‌شود؛ به‌ویژه جایی که تسکین درد در کنار خود درد قرار می‌گیرد. مخاطب با شعرهایی روبه‌رو است که میان میل به فراموشی و نیاز به حفظ نشانه‌ای از دیگری در رفت‌وآمدند؛ شعرهایی که نبودن را از خلال چیزهای باقی‌مانده مجسم می‌کنند.

چرا باید کتاب زبان تازه ای برای گریستن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب زبان تازه ای برای گریستن را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• شعرها تجربه‌ی فقدان را از خلال اشیای روزمره و نشانه‌های باقی‌مانده از آدم‌ها بیان می‌کنند.
• تصویرهای طبیعت و کیهان، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی مرگ و تداوم زندگی فراهم می‌کنند.
• همنشینی اندوه عاشقانه با رنج جنگ و بیماری، ابعاد شخصی و جمعی سوگ را در کنار هم قرار می‌دهد.

خواندن کتاب زبان تازه ای برای گریستن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب زبان تازه ای برای گریستن به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعر سپید با مضمون مرگ، خاطره و فقدان.
• خوانندگانی که تصویرپردازی با اشیای روزمره و عناصر طبیعت را دنبال می‌کنند.
• دوستداران شعرهای تأملی درباره‌ی عشق، رنج و فراموشی.