کتاب کلک خیال

کتاب کلک خیال نوشته حجت الله کرمی، مجموعه‌ای از سروده‌های عاشقانه، نیایشی و میهنی است که دلتنگی برای یار را کنار یاد خدا، ستایش پیشوایان دینی و نام شهرها و چشم‌اندازهای ایران قرار می‌دهد. شاعر گاهی از رنج دوری و بی‌وفایی می‌گوید و گاهی تأمل در آفرینش، گذر عمر و مسئولیت انسان را موضوع شعر قرار داده است. نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده است. یکی از ویژگی‌های مجموعه، همراه‌شدن تصویرهای آشنای شعر فارسی با نام کوه‌ها، رودها و آبادی‌هاست؛ جایی که جغرافیا نیز در بیان احساس سهم دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کلک خیال

کتاب کلک خیال مجموعه‌شعر حجت الله کرمی است که در دو بخش اصلی، سروده‌های کوتاه چهارسطری و بخش غزلیات، شکل گرفته است. بخش نخست عنوان جداگانه‌ای ندارد و شعرها پشت سر هم آمده‌اند؛ بخش دوم با عنوان غزلیات مشخص شده است. شاعر در این مجموعه از واژگان و تصویرهای شناخته‌شده‌ی شعر فارسی، مانند نگار، ساقی، میخانه، کمند زلف و تیر نگاه، بهره گرفته است. احساس غالب بسیاری از سروده‌ها، چشم‌انتظاری و گلایه از دوری است. گوینده گاهی خود را عاشقی بی‌پناه معرفی می‌کند و گاهی در جایگاه بنده‌ای نیازمند، بخشایش و یاری می‌طلبد. همین جابه‌جایی میان خطاب عاشقانه و نیایش، تعیین مرز میان معشوق انسانی و محبوب قدسی را در بعضی شعرها دشوار می‌کند. اشاره به لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، یوسف و موسی نیز تجربه‌ی شخصی گوینده را به قصه‌های آشنا پیوند می‌دهد. نام حجت در شماری از سروده‌ها تکرار می‌شود و حضور شاعر را در میان شکایت‌ها، آرزوها و دعاها آشکار می‌سازد. تکرار واژه‌های خطاب و جمله‌های پرسشی نیز به شعرها حالتی از گفت‌وگو و درد دل داده است.
کتاب کلک خیال در کنار این فضای عاطفی، مجال گسترده‌ای به باورهای دینی و تعلق به سرزمین داده است. آیات و عبارت‌های عربی در میان سطرهای فارسی جای گرفته‌اند و موضوع‌هایی چون عاشورا، توسل، انتظار، زیارت و سپاسگزاری را همراهی می‌کنند. شعرهای اخلاقی نیز از حق‌الناس، پرهیز از ریا، احترام به پدر و مادر و ناپایداری دارایی سخن می‌گویند. نام‌های جغرافیایی صرفاً نشانی از محل وقوع یک ماجرا نیستند؛ شاعر گاهی کوه و آبادی را پیشکش محبوب می‌کند و گاهی رودها را در حال بستن پیمان دوستی تصویر کرده است. زاگرس، البرز، بیستون و بسیاری از شهرها و رودهای ایران در این شبکه‌ی نام‌ها حضور دارند. لحن مجموعه میان تعبیرهای ادبی و عبارت‌های گفتاری تغییر می‌کند و گاه شوخی، ضرب‌المثل یا اشاره به خرید و معاش وارد شعر می‌شود. خواننده درنتیجه با مجموعه‌ای روبه‌روست که سوگ و شادی، فقر و آرزومندی، خاطره‌ی زادگاه و دغدغه‌ی مرگ را کنار هم نگه داشته است؛ مجموعه‌ای که هر شعر کوتاهش می‌تواند مکثی مستقل بر یکی از این احساس‌ها باشد.

چرا باید کتاب کلک خیال را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کلک خیال را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• شعرها امکان بررسی پیوند میان خطاب عاشقانه و نیایش دینی را فراهم می‌کنند.
• نام رودها، کوه‌ها و آبادی‌ها، نقش جغرافیای ایران در تصویرسازی شاعر را نشان می‌دهد.
• هم‌نشینی تعبیرهای ادبی، ضرب‌المثل‌ها و عبارت‌های گفتاری، تنوع لحن مجموعه را آشکار می‌کند.
• سروده‌های کوتاه، فرصت تأمل جداگانه در احساس‌هایی چون انتظار، حسرت و امید را می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کلک خیال به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعرهای عاشقانه و سوز هجران.
• خوانندگان شعرهای نیایشی، آیینی و مهدوی.
• دوستداران بازتاب نام شهرها و طبیعت ایران در شعر.
• مخاطبانی که خواندن سروده‌های کوتاه با مضمون‌های اخلاقی و تأمل در گذر عمر را می‌پسندند.

بخشی از کتاب کلک خیال

«ای مه تابان پرتو افکن بر افق تار دل‌ها
صیقل نما همچو لؤلؤ افتاده به ساحل‌ها
خواهی کجا رسی با این کرشمه دلا
مقصود به خاک رفتند آن پیچ جعد کاکل‌ها
گذشت موسم گل دریغ ای عندلیب
غبار غم سایه افکند برآشیان بلبل‌ها
فتاده چتر سوسن بخشکید ریشه لادن
باد خزان اثر کرده به رنگ زرد سنبل‌ها
گر برگ ظریف دل بود لوح سفیدت
دواتش خون رگ و قلم پر قرقاول‌ها
زاهد خلوت‌نشین است ثناگوی صومعه
امانش نیست ز حرف ژاژ و تیررس جاهل‌ها
تا ز سبوی ساقی بچشی طعم می را
ببندند به روی تو جانا میخانه و محفل‌ها
یوسف را عشق معشوق مانع از هوا گشت
در خلوت کاخ فرعون دور از چشم قراول‌ها
بگردد چرخش زمان با گردش بی‌وقفه‌ای
گرز گران رستم کو آن اسطوره زابل‌ها
نکونام زی تا نکونام مانی
که روزی به هم ریزد این ساختار و شمایل‌ها
حجت عبرت‌آموز از سرگذشت رفتگان
همین بس تو را مرور دیوان عاقل‌ها
***
زجعد گیسوانت حسرت و آه هدیه ما
ز ناز چشم اخم رویت فدیه ما
تویی آرام دل‌های ریش عشاق
نگذاشتی مرهمی بر این زخم کهنه ما
ز نسیم سر کویت هر کسی را بهره‌ای
چرا تیغ زده‌ای بر تار و پود و ریشه ما
نور جمالت مه نو شب‌های تار
خاموش می‌کنی نور شمع کلبه ما
از آن می لب لعلت پیر و جوان مست
دریغا از جرعه‌ای بر روی لب تشنه ما
گذشتی از گناه و جفای هر ناکسی
نبخشیدی دل گریان و نالان وخسته ما
فرش و عرش هم در قبضهٔ قدرت تو
کی شنوی آه و فریاد و ناله ما
در صلح و صفا و مصلح دینی اما
تیر غمت نشانه زد بر جگر سوخته ما
در محفل بزم رندانی و می نوشان
ننوشیدی زین شراب و می ناب پیاله ما»