کتاب سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم)

کتاب سکوت آشنا، هزاران ناگفته (جلد دوم) با عنوان فرعی «درخشش»، نوشته امیرمهدی اقدام، چهار داستان دارد که در هم تنیده شده‌اند. ماجرای پسرکی را دنبال می‌کنید که ناپدیدشدن ستاره‌ی محبوبش او را به سفری میان سیاره‌های ناشناخته می‌کشاند. پسرک در جست‌وجوی نوری آشنا راه می‌افتد، اما هر مقصد پرسشی را درباره‌ی خاطرات، ترس‌ها و احساسات پنهانش پیش روی او می‌گذارد. این اثر فانتزی، نظم بی‌احساس و خنده‌های پوشاننده‌ی اندوه را به جهان‌هایی دیدنی تبدیل کرده است. نشر سنجاق این کتاب را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. علت اصلی سفر پسرک شناختن چیزهایی است که او از خودش پنهان کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم)

کتاب سکوت آشنا، هزاران ناگفته (جلد دوم)، با عنوان فرعی «درخشش» و به قلم امیرمهدی اقدام، جهانی فانتزی و تمثیلی را ساخته است که جغرافیای سیاره‌های آن با وضعیت‌های درونی انسان پیوند دارد. این کتاب چهار داستان را در بر گرفته است که در هم تنیده شده‌اند. نویسنده داستان ستاره را در امتداد پرنده و قطار قرار داده است؛ مسیری که از یافتن خود و آزمودن خود به درخشش می‌انجامد. شخصیت اصلی پسرکی بی‌نام است که ارتباط او با جهان بیشتر از طریق نگاه، سکوت و خیال شکل می‌گیرد.

داستان فانتزی حاضر پرسش‌هایی را درباره‌ی ارزشمندی، تنهایی و ترس از رهاشدن مطرح کرده است. اشیای معمولی در اثر کارکردی فراتر پیدا می‌کنند؛ بالش‌ها، تیله‌ها و دفترچه‌ی قدیمی مصالح سفر و وسیله‌ی جهت‌یابی می‌شوند. خیال پسرک گذشته را کنار نمی‌گذارد و خاطرات را به بخشی از امکان حرکت تبدیل می‌کند. کتاب سکوت آشنا، هزاران ناگفته (جلد دوم) تقابل احساس و کنترل را در توصیف محیط‌ها نشان می‌دهد. راوی میان توصیف صحنه‌ها، گفت‌وگوهای تأمل‌برانگیز و توضیح معنای تجربه‌ها حرکت می‌کند.

حال‌وهوای داستان سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم) از لطافت و شگفتی به هراس و تلخی تغییر می‌کند. تصویرهای خشونت‌آمیز و رنج‌بار نشان می‌دهد که حضور شخصیت کودک به‌معنای فضایی یکسره کودکانه نیست. پرسش محوری این داستان فانتزی درمورد مرز رهاکردن و انکارکردن است؛ انسان، بدون آنکه بخش‌هایی از وجودش را حذف کند، چگونه می‌تواند سبک‌تر حرکت کند؟

خلاصه داستان سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

پسرکی در خانه‌ای دور از شهرها شب‌هایش را به تماشای ستاره‌ای می‌گذراند که برای او آشنا و پاسخ‌گوست. یک شب ستاره ناپدید می‌شود و پسرک میان دلتنگی و سرزنش خود گرفتار می‌ماند. او تصمیم می‌گیرد به‌جای انتظار به جست‌وجو بپردازد. سفینه‌اش از بالش‌ها، تیله‌ها، خاطرات و نیروی خیال ساخته می‌شود و نقشه‌اش را از نشانه‌های گذشته فراهم می‌کند. نخستین مقصد جهانی است که نظم در آن هیچ جایی برای تفاوت نمی‌گذارد. مقصد بعدی سیاره‌ای است که ساکنانش با خنده ارتباط برقرار می‌کنند و ناهماهنگی میان چهره و احساس را درمی‌یابند. پسرک در ادامه به قلمرو سایه‌ها نزدیک می‌شود؛ جایی که جست‌وجوی ستاره با روبه‌روشدن با ترس‌ها و خاطرات خودش گره می‌خورد.

چرا باید کتاب سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن داستان فانتزیِ سکوت آشنا، هزاران ناگفته (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• سیاره‌های خیالی مفاهیمی مانند کنترل، صداقت عاطفی و انکار خاطرات را به موقعیت‌هایی داستانی تبدیل کرده‌اند.
• تقابل محیط‌ها فرصتی را برای تأمل درباره‌ی تفاوت نظم و سرکوب فراهم می‌کند.
• گفت‌وگوهای پسرک و راهنمایان، مرز همدلی با دیگران و گرفتاری در رنج آنان را به پرسش می‌کشد.

خواندن کتاب سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان فانتزی و تمثیلی با مضمون خودشناسی.
• خوانندگان علاقه‌مند به موضوع تنهایی، نقاب‌های عاطفی و پذیرش گذشته.
• مخاطبانی که از فضاهای خیال‌انگیز همراه با صحنه‌های تلخ و هراس‌آور استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب سکوت ‌آشنا،‌ هزاران ‌ناگفته ‌(جلد دوم)

«از دور که نگاه کردم، سطحش برق می‌زد. مثل چشمانی گریان که هنوز خیس باشند. نمی‌دانستم چرا، اما دلم می‌خواست فرار کنم.

فرود که آمدم، دیگر در سیاره سایه ها و فضای حائل نبودم.

پس نامش را گذاشتم «سیاره آینه‌ها».

تا اینجا، هر چه دیدم را برایتان گفتم.

سیارهٔ نظم، خنده و سایه‌ها را. گویا کسی بیرون ایستاده بود و مرا تماشا می‌کرد—همان کسی که حالا دارد این کلمات را می‌نویسد. اما وقتی پا به این سرزمین گذاشتم، دیگر نتوانستم از بیرون نگاه کنم.

... نمی‌دانم چطور بگویم؟! این جا انگار خودم شدم آن کسی که باید روایت شود، پسرکی که حالا کمی، بزرگتر به نظر می‌رسید.

زمانی که پا گذاشتم روی این سیاره فهمیدم چرا.

زیر پاهایم نه خاک بود، نه سنگ. چیزی شبیه شیشه و آینه. اما زنده تر.

سازه‌هایی از جنس نورِ جامد و بازتاب‌هایی که قرار نبود رهایم کنند.

وقتی داخل تالار شدم، سرم گیج رفت، از این که خودم را هرجا دیدم.

دستم را بردم بالا، هزاران دست بالا رفت.»