کتاب پنج پنج دو صفر

کتاب پنج پنج دو صفر نوشته محمد تقی پور، روایت مردی است که همسرش را برای مهاجرت بدرقه می‌کند و خودش میان خاطرات زندگی مشترک و انتظار پیوستن به او می‌ماند. رؤیایی که با صرف درآمد، فروختن وسایل خانه و کنارگذاشتن خواسته‌های کوچک شکل گرفته، اکنون معنای رسیدن را برای راوی به سؤال تبدیل کرده است. این رمان را انتشارات متخصصان منتشر کرده و عشق، فشار مالی، سکوت و نیاز به بازشناختن خود، مضمون‌های اصلی آن را شکل می‌دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پنج پنج دو صفر

کتاب پنج پنج دو صفر نوشته‌ی محمد تقی پور، تجربه‌ی دوری را از چشم کسی نشان می‌دهد که در خانه مانده است. راوی اول‌شخص، اتفاق‌ها را از فاصله‌ای نزدیک به احساسات خود بازگو می‌کند. زمان روایت همیشه در مسیر مستقیم پیش نمی‌رود؛ گرفتن دست نایا، عبور از کوچه یا نشستن در خانه‌ی خانواده‌ی همسر، خاطره‌ای از گذشته را پیش می‌کشد. فقدان عزیزان، دشواری‌های نوجوانی و تجربه‌ی کارکردن، کنار بدرقه‌ی همسر قرار می‌گیرند. این رفت‌وبرگشت‌ها نشان می‌دهند که اضطراب جدایی برای راوی فقط به یک سفر مربوط نیست؛ ترس‌ها و اندوه‌های پیشین نیز در تجربه‌ی اکنون او حضور دارند.

کتاب پنج پنج دو صفر، مهاجرت را تنها تغییر محل زندگی نمی‌بیند؛ خانه، خانواده، کار و رابطه‌ی عاطفی همگی تحت‌تأثیر این تصمیم قرار می‌گیرند. نایا همسر راوی و همراه رؤیای رفتن است اما شناخت مخاطب از او عمدتاً از گفته‌ها، نگاه‌ها و برداشت‌های راوی حاصل می‌شود. متن بیش از آنکه تصویر مستقلی از احساسات نایا بسازد، درون مردی را آشکار می‌کند که می‌کوشد هنگام بدرقه قوی به نظر برسد. جمله‌های کوتاه، مکث‌های فراوان، پرسش‌های پیاپی و تکرار بعضی عبارت‌ها، شکل بیان این آشفتگی را می‌سازند. اشیا و مکان‌ها نیز بار عاطفی پیدا می‌کنند؛ صندلی فرودگاه، دوچرخه و وسایل باقی‌مانده در خانه، یادآور رابطه‌ای هستند که حضور روزمره‌اش تغییر کرده است. 

محمد تقی پور حمایت خانواده و شاگردان را کنار احساس بی‌پناهی قرار می‌دهد. حاصل این همراهی، تصویری یکدست از ناامیدی نیست؛ شوق ساختن آینده در کنار تردید درباره‌ی هزینه‌های رسیدن باقی می‌ماند.

خلاصه داستان پنج پنج دو صفر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی و نایا برای ساختن آینده‌ای متفاوت، مسیر مهاجرت را انتخاب کرده‌اند. نایا باید زودتر برود و راوی قرار است مدتی بعد به او بپیوندد. شب پیش‌ از سفر و ساعت‌های فرودگاه، انتظار طولانی آن‌ها را به لحظه‌ای دشوار از جدایی می‌رساند. راوی پس‌از بدرقه به خانه‌ای برمی‌گردد که بیشتر وسایلش برای تأمین هزینه‌های سفر فروخته شده‌اند. او باید دوری ۱۸۰ روزه را میان تدریس، ورزش و دیدارهای خانوادگی تاب بیاورد. خاطرات خواستگاری، تلاش برای جمع‌کردن پول و محرومیت‌های گذشته، پیوسته به روزهای تنهایی راه پیدا می‌کنند. تماس‌های تلفنی و تصویری، فاصله را برای لحظاتی کم می‌کنند اما پرسش راوی همچنان باقی است: رؤیای رسیدن چگونه می‌تواند جای خالی همراهی روزمره را پر کند؟ 

کتاب پنج پنج دو صفر از همین کشمکش میان امید به آینده و سنگینی نبودن یک عزیز پیش می‌رود.

چرا باید کتاب پنج پنج دو صفر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پنج پنج دو صفر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی مهاجرت را از سمت همسری نشان می‌دهد که مانده و مسئولیت ادامه‌ی زندگی روزمره را بر عهده دارد.
• روایت، هزینه‌های عاطفی یک هدف مشترک را کنار فشار مالی و محرومیت‌های کوچک آشکار می‌کند.
• خاطرات راوی امکان تأمل درباره‌ی فاصله‌ی میان قوی‌بودن و پنهان‌کردن اندوه را فراهم می‌کنند.

خواندن کتاب پنج پنج دو صفر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پنج پنج دو صفر به گروه‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به روایت‌های اول‌شخص درباره‌ی مهاجرت و دوری همسران علاقه دارند.
• علاقه‌مندان به متن‌های عاطفی درباره‌ی خاطره، فقدان و انتظار.
• کسانی که دغدغه‌ی رابطه‌ی میان اهداف مشترک، ازخودگذشتگی و نیازهای شخصی را دارند.

بخشی از کتاب پنج پنج دو صفر

«آن شب... دل‌دل می‌کردم برای فقط یک جمله از نایا: "بریم خونه‌مون..." همین، بی هیچ وعده‌ای، بی هیچ آینده‌ای، با همان صدای خسته و آشنا، اما چه می‌شد گفت؟ آخرین شبش بود؛ آخرین شب کنار من و خانواده‌اش.

هوا سرد بود، ابتدای زمستان، ولی سرمای بیرون در برابر آتشی که درونم شعله می‌کشید، هیچ بود، هیچ. آتشی آرام، بی‌صدا، که با سوزی پنهان، گاهی راهش را از لابه‌لای پلک‌ها باز می‌کرد و فرومی‌ریخت. خوابی اگر بود، در میانِ همین سوز می‌سوخت و خاکستر می‌شد.

من اما... قوی بودم یا شاید فقط ادای قوی‌بودن را درمی‌آوردم. یک سال و ده ماه، برای رسیدن به همین شب صبر کرده بودم. شبِ رسیدن یا شبِ وداع؟ نمی‌دانم. انتظاری که زمانی دونفره بود، هم‌قدم، هم‌نفس... حالا، با تصمیم‌هایی ناگزیر، نایا تنها می‌رفت.

و من؟ من هنوز در شعله‌های همان عشق می‌سوختم.

پتوی قرمز خشکی را وسط پذیرایی، کنار بخاری پهن کردند. روی همان پتو دراز کشیدیم. پتویی دیگر، با بوی مادر، بر رویمان افتاد. خانواده آن‌طرف‌تر و ما... برای اولین بار بعداز ده سال، همگی در یک اتاق نیمه‌تاریک، کنار هم خوابیدیم، اما نایا دیگر آن دختر همیشگی نبود؛ بی‌قرار بود و بی‌قرارتر. نگاهش پر از واژه بود، اما دهانش خاموش. گاهی نگاهم می‌کرد، آن‌قدر طولانی که پلک‌زدن را فراموش می‌کرد؛ و من نمی‌دانستم درد رفتن در نگاه اوست یا دردِ دل من.»