کتاب برف روی پیانو

کتاب برف روی پیانو نوشته مسعود عباسپور، مجموعه‌ای از شعرهای کوتاه و بلند است که در آن تنهایی، فقدان، جنگ، فرسودگی روان و ویرانی آرامِ زندگی روزمره در تصویرهایی تند و ماندگار کنار هم قرار می‌گیرند. شعرهای این مجموعه اغلب در اتاق‌ها، راهروها، خیابان‌ها و خانه‌هایی می‌گذرند که اشیا در آن‌ها فقط وسیله نیستند، بلکه نشانه‌های غیبت، خاطره و فروپاشی‌اند. این مجموعه را نشر سنجاق منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب برف روی پیانو

کتاب برف روی پیانو نوشته‌ی مسعود عباسپور مجموعه‌ای است که جهان خود را از دل غیبت، سوگ، جنگ و فرسایش درونی می‌سازد. در بسیاری از شعرها، راوی در فضای بسته‌ی خانه یا اتاقی گرفتار است که به‌تدریج شکل ذهن او را به خود می‌گیرد. دیوار، پنجره، صندلی، آینه، چمدان، قطار و ساعت فقط اشیای صحنه نیستند؛ هر کدام به نشانه‌ای از خاطره، جدایی، تعلیق و ازهم‌پاشیدگی بدل می‌شوند. این مجموعه بارها رابطه‌ی میان امر شخصی و فاجعه‌ی جمعی را در کنار هم می‌گذارد؛ جدایی یک نفر از خانه، گاهی هم‌سنگ آغاز یک جنگ تصویر می‌شود و سکوت، چهره‌ای خشن و تهدیدکننده پیدا می‌کند.

کتاب برف روی پیانو از نظر حال‌وهوا به‌ سمت تیرگی، خفگی و بی‌پناهی می‌رود اما در همان فضا مدام از میل به ادامه‌دادن، به‌یادآوردن و نام‌گذاشتن بر رنج هم حرف می‌زند. شعرها اغلب بر پایه‌ی تصویرهای فشرده و جابه‌جایی‌های غافلگیرکننده ساخته شده‌اند؛ مثل وقتی که خانه به بدن تبدیل می‌شود، زمان به گاز سمی، یا خاطره به جوخه‌ی اعدام. در این مجموعه، عشق فقط یک رابطه‌ی عاطفی نیست، بلکه نیرویی است که پس از غیبت هم به ویران‌کردن و زنده‌نگه‌داشتن ادامه می‌دهد.

کتاب برف روی پیانو تنوع قابل‌توجهی در لحن و اندازه‌ی شعرها دارد. بعضی شعرها بسیار کوتاه‌اند و با یک ضربه‌ی تصویری تمام می‌شوند و بعضی دیگر با امتداد خیال، فضای سنگین‌تری می‌سازند. عنوان‌هایی مثل پناهنده، زنده به گور، جای خالی، چمدان، بایگانی سایه ها و در آستانه نشان می‌دهند که مجموعه مدام میان تجربه‌ی شخصی، حس تبعید، فراموشی، مرگ‌اندیشی و اعتراض در رفت‌وآمد است. نتیجه، مجموعه‌ای است که بیش از هر چیز بر ساختن فضا و ثبت وضعیت انسانیِ زخمی تکیه دارد.

چرا باید کتاب برف روی پیانو را بخوانیم؟

• این مجموعه تنهایی، فقدان و فرسودگی را با تصویرهایی پیوسته و به‌یادماندنی به شعر تبدیل می‌کند.
• شعرها نشان می‌دهند چگونه یک جدایی شخصی می‌تواند در ذهن راوی به ابعاد جنگ، تبعید و ویرانی گسترش پیدا کند.
• تنوع میان شعرهای کوتاه و شعرهای بلند، ریتم خواندن را تغییر می‌دهد و تجربه‌ای یکدست و تکراری نمی‌سازد.
• حضور پررنگ اشیای روزمره مثل آینه، ساعت، چمدان و پنجره به خواننده امکان می‌دهد لایه‌های عاطفی شعرها را دقیق‌تر دنبال کند.
• بخش‌هایی از مجموعه از سوگ فردی فراتر می‌روند و به حس جمعیِ ناامنی، فراموشی و بی‌پناهی نزدیک می‌شوند.

خواندن کتاب برف روی پیانو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب برف روی پیانو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعر معاصر که به فضاهای تیره، درون‌نگر و تصویرمحور گرایش دارند.
• خوانندگانی که شعرهایی درباره‌ی فقدان، جدایی، سوگ و تنهایی را دنبال می‌کنند.
• کسانی که دوست دارند پیوند میان تجربه‌ی عاطفی و نشانه‌های جنگ، تبعید و ویرانی را در شعر ببینند.
• مخاطبانی که از شعرهای کوتاهِ ضربه‌زننده و شعرهای بلندِ فضاساز در کنار هم لذت می‌برند.

بخشی از کتاب برف روی پیانو

«صبح‌ها که بیدار می‌شوم
به جای هوا، خاک در ریه‌هایم می‌دود
به آینه نگاه می‌کنم
و می‌بینم که ریشهٔ درختی پیر
از گلوی من آغاز شده است
از روزی که چمدانت را بستی و رفتی
ابعاد این اتاق
تغییر کرده است
حالا فاصله من تا سقف
دقیقا به اندازهٔ
فاصله یک مرده است، تا تخته‌های چوبی تابوتش
روی صندلی می‌نشینم
و روزنامه‌های باطله را ورق میزنم:
کلمه ها
بوی کافور می‌دهند.»