کتاب برف روی پیانو

چشم‌هایم را بستم تا تاریک شود اما کسی درون سرم چراغ قوه روشن کرده بود و داشت دنبال جنازه‌اش می گشت!

کفش‌هایم را درآوردم پاهایم را درآوردم اما خستگی هنوز در اتاق راه می‌رفت!

تو در را بستی و من به وضوح دیدم که پرنده‌ها از حاشیه تقویم روی دیوار پریدند و فصل‌ها پشت سرت روی پله‌ها ریختند

پنجره را می‌بندم تا واقعیت بیشتر از این به داخل نشت نکند

گلوله سال‌ها پیش از سینه ام گذشته بود اما من تازه امروز وقت کردم بمیرم!

برای همین است که گاهی یک سه شنبه معمولی بیست سال طول می‌کشد!

عقربه‌های ساعت را از کار انداخته ام اما زمان مثل گازی سمی از زیر در به داخل میخزد

مادرم در اتاق بغلی، دعا می‌خواند تا جهان دوباره شروع شود اما جهان مثل کودک خسته‌ای کنار جاده خوابیده و هیچ صدایی بیدارش نمی‌کند

شیر آشپزخانه دیگر آب چکه نمی‌کند... عدد چکه می‌کند! یک... دو... سه... روزهایی را می‌شمارد که هنوز نمرده ام