کتاب روابط ابژه

کتاب روابط ابژه (The Object Relations Lens) نوشته کریستوفر میلر، رابطه‌ی میان بیمار و درمانگر را نقطه‌ی شروع فهم دنیای درونی بیمار قرار می‌دهد و این مسئله را مطرح می‌کند که تجربه‌های پیشین چگونه بر اتفاقاتی اثر می‌گذارند که همین حالا در اتاق درمان رخ می‌دهند. میلر مفاهیم روانکاوی را در کنار موقعیت‌های بالینی توضیح داده تا فاصله‌ی میان آموختن نظریه و مواجهه با بیمار کمتر شود. حامد حکیمی این کتاب را برای انتشارات آموزش عالی آزاد دانشیار ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روابط ابژه

کتاب روابط ابژه نوشته‌ی کریستوفر میلر، آموزش روان‌درمانی روان‌پویشی را از مسئله‌ای آغاز می‌کند که برای نودرمانگران آشناست: مواجهه با بیماری که شناخت او در تشخیص‌ها و پرسشنامه‌ها خلاصه نمی‌شود. نویسنده، تجربه‌ی آموزش درمانگران و کار در محیط‌های بالینی، از اتاق درمان تا اورژانس روان‌پزشکی را مبنای توضیحات خود قرار داده است.

محور بحث، نظریه‌ی روابط ابژه است که به چگونگی شکل‌گیری تصویر ذهنی انسان از خودش و دیگران توجه دارد. کریستوفر میلر بیش از همه از اندیشه‌های ملانی کلاین، دانلد وینیکات، ویلفرد بیون و کلاینی‌های مدرن بهره می‌گیرد. نمونه‌های بالینی، مفاهیمی مانند انتقال، انتقال متقابل، دوپاره‌سازی و همانندسازی فرافکنانه را به تجربه‌ی مواجهه با بیمار پیوند می‌دهند. نویسنده برای حفظ حریم شخصی بیماران، مشخصات نمونه‌ها را تغییر داده و بعضی موقعیت‌ها را نیز برای توضیح نکات مشخص ساخته است. توجه او فقط معطوف به ذهن بیمار نیست؛ احساسات، پیش‌فرض‌ها و پیشینه‌ی درمانگر نیز در فهم رابطه جای دارند.

کتاب روابط ابژه ۱۱ فصل دارد و مسیر اصلی مباحث آن در دو بخش تنظیم شده است. فصل‌های دوم تا پنجم، موضوعات آغاز کار بالینی را پوشش می‌دهند؛ از جمله «شروع سوپرویژن در روان‌درمانی»، «ایجاد یک چارچوب درمانی و حفظ آن»، «واژه‌ها و سکوت» و «تمرکز روی محتوا یا فرایند». فصل‌های ششم تا دهم به مباحث پیشرفته‌تر اختصاص دارند. موضوع پرورش حسی که فرد نسبت‌ به خودش دارد و موقعیت اودیپی، هر یک در دو فصل نظری و بالینی بررسی شده‌اند. بحث روابط دوتایی و سه‌تایی، زمینه‌ی فهم کنارگذاشته‌شدن، رقابت و شکل‌گیری تجربه‌ی خود را فراهم می‌کند. فصل دهم، ارتباط این دیدگاه را با مغزپژوهی بررسی کرده است.

فصل پایانی نیز بیشتر به خاتمه‌ی درمان بر اثر محدودیت زمانی برنامه‌های آموزشی اختصاص دارد. نویسنده این مجموعه را آموزش مقدماتی تفسیرهای انتقال معرفی نمی‌کند؛ هدف اصلی، پرورش ظرفیت مشاهده و اندیشیدن به رابطه‌ی درمانی است. نظریه در این مسیر، وسیله‌ای برای شناخت بیمار است و نباید جای توجه به تجربه‌ی منحصربه‌فرد او را بگیرد.

خلاصه کتاب روابط ابژه

کتاب روابط ابژه بر این ایده استوار است که انسان، تجربه‌های رابطه با افراد مهم زندگی‌اش را درونی می‌کند. این بازنمایی‌ها بر انتظار او از دیگران و برداشتش از رفتارشان اثر می‌گذارند. بیمار نیز ممکن است درمانگر را از دریچه‌ی همین الگوها ببیند و رابطه‌های آشنای گذشته را در جلسه بازتولید کند. درمانگر بیرون از این جریان قرار ندارد؛ واکنش‌های هیجانی او هم بخشی از رابطه‌اند و می‌توانند به شناخت وضعیت بیمار کمک کنند.

میلر، امکان تغییر را به حضور درمانگری پیوند می‌دهد که بتواند احساسات دشوار را تحمل کند و فضایی برای پردازش آن‌ها فراهم آورد. بیمار در چنین رابطه‌ای ممکن است تصویری انعطاف‌پذیرتر از خود و دیگری بسازد. پیام اصلی، حفظ کنجکاوی در برابر ذهن بیمار و پرهیز از تبدیل نظریه یا تشخیص به پاسخی قطعی است؛ شناخت بالینی باید در برابر تجربه‌های تازه امکان بازبینی داشته باشد.

چرا باید کتاب روابط ابژه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب روابط ابژه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نمونه‌های بالینی، ارتباط مفاهیم روانکاوی با موقعیت‌های درمان را روشن می‌کنند.
• بحث سوپرویژن، فرصتی برای فهم اضطراب‌ها و واکنش‌های نودرمانگر فراهم می‌کند.
• بررسی سکوت و فرایند جلسه، توجه را فراتر از محتوای گفته‌های بیمار می‌برد.
• مباحث رشدی و مغزپژوهی، زمینه‌های متفاوت شکل‌گیری الگوهای رابطه را کنار هم قرار می‌دهند.

خواندن کتاب روابط ابژه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب روابط ابژه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نودرمانگران و دستیاران روان‌پزشکی که کار روان‌درمانی را آغاز می‌کنند.
• دانشجویان تحصیلات تکمیلی رشته‌های سلامت روان و داوطلبان روانکاوی.
• سوپروایزرها و مدرسانی که آموزش رابطه‌ی درمانی دغدغه‌ی آن‌هاست.
• درمانگران علاقه‌مند به شناخت دیدگاه روابط ابژه.