کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی

کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی، مقررات مربوط به ثبت معاملات و شناسایی اشخاص را در کنار یکدیگر قرار داده است؛ از احراز هویت طرف‌های سند تا ثبت تولد، ازدواج، طلاق و فوت. این کتاب را گروه علمی موسسه آموزش عالی آزاد چتر دانش تدوین و انتشارات چتر دانش منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی

کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی حاصل تدوین گروه علمی موسسه آموزش عالی آزاد چتر دانش، مجموعه‌ای از متن قوانین برای مطالعه‌ی تاریخ حقوق است. موضوع اصلی این مجموعه، چگونگی تبدیل معامله‌ها و مشخصات اشخاص به اطلاعات ثبت‌شده و قابل‌استناد است.

مقررات ثبت اسناد، هم سازمان اداری را تعریف می‌کنند و هم حدود اختیار مأموران را مشخص می‌سازند. شرایط انتخاب مباشر ثبت، ممنوعیت جمع برخی مشاغل، نگهداری نمونه‌ی مهر و امضا و نظارت محاکم بر کارکنان از موضوعات این قسمت است. جزئیاتی مانند شماره‌گذاری دفترها، تعیین ستون‌های فهرست و شیوه‌ی تحویل اسناد نشان می‌دهند که قانون‌گذار برای اعتباربخشیدن به نوشته‌ها، تنها به امضای طرفین اکتفا نکرده است.

کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی، قانون ثبت اسناد را در سه باب عرضه می‌کند: «در تشکیل اداره‌ی ثبت اسناد»، «در مشاغل اداره‌ی ثبت اسناد» و «در مجازات اجزای اداره‌ی ثبت و مقرری آنان». این باب‌ها به‌ ترتیب چهار، سه و دو فصل دارند. فصل‌های مربوط به ثبت و اعتبار اسناد، دادن رونوشت، صدور تصدیق و پذیرش اسناد امانی، نسبت میان تشریفات اداری و حقوق اشخاص را روشن می‌کنند. تعرفه‌ی خدمات و قانون نسخ مقررات ثبت اسناد نیز در مجموعه آمده‌اند.

قانون سجل احوال چهار فصل دارد که ثبت مشخصات متولدان پیش از اجرای قانون، ثبت وقایع مربوط به متولدان پس از اجرای قانون، ترتیب دفترها و مطالب متفرقه را در بر می‌گیرند. این قسمت، انتخاب نام خانوادگی، صدور ورقه‌ی هویت و تکلیف اعلام رویدادهای زندگی را مطرح می‌کند. خواننده از کنار هم قرارگرفتن این مقررات می‌تواند پیوند میان بایگانی، شناسایی اشخاص و امکان پیگیری حقوق را بررسی کند.

خلاصه کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی

کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی، دو حوزه‌ی ثبت حقوقی را معرفی می‌کند. قانون نخست، اعتبار سند را به احراز هویت، بررسی صلاحیت طرفین، ثبت دقیق مفاد و رعایت تشریفات وابسته می‌داند. مقررات مربوط به اصلاح نوشته‌ها، جلوگیری از دستکاری دفترها و محدودیت دسترسی به رونوشت، برای حفظ اطلاعات و حقوق صاحبان اسناد پیش‌بینی شده‌اند.

قانون دوم، هویت اشخاص و وقایع زندگی آنان را موضوع ثبت قرار می‌دهد. نام خانوادگی، ورقه‌ی هویت، اعلام ولادت و فوت و ثبت ازدواج و طلاق، محورهای این قسمت هستند. مجموعه نشان می‌دهد که ثبت رسمی، علاوه‌بر نگهداری اطلاعات، به تعیین مسئولیت مأموران، تکلیف اعلام‌کنندگان و قواعد استناد نیاز داشته است. این مقررات باید در جایگاه اسناد تاریخ قانون‌گذاری خوانده شوند، نه دستور اجرای امور حقوقی.

چرا باید کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• متن قوانین، زمینه‌ی بررسی تشریفات اعتباربخشی به اسناد را فراهم می‌کند.
• مقررات سجل احوال، تکالیف ثبت هویت و وقایع زندگی را نشان می‌دهند.
• پانوشت‌ها، معنای شماری از اصطلاحات حقوقی قدیمی را توضیح می‌دهند.

خواندن کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب نخستین قانون ثبت اسناد ایران مصوب ۱۲۹۰ شمسی به همراه نخستین قانون سجل‌ احوال مصوب ۱۳۰۴ شمسی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• دانشجویان حقوق علاقه‌مند به تاریخ قانون‌گذاری.
• پژوهشگران نهادهای ثبت اسناد و هویت.
• خوانندگان علاقه‌مند به اصطلاحات حقوقی قدیمی.