کتاب زنی به نام ماریه

کتاب زنی به نام ماریه نوشته نیلوفر آریان پور، داستان دلبستگی مردی است که عشق، حسادت و احساس گناه در ذهنش از یکدیگر جدا نمی‌شوند. راوی خود را امیر نوروزی معرفی می‌کند؛ پزشکی که زندگی‌اش پس از یک تصادف آشفته شده و حضور ماریه برایش هم مایه‌ی آرامش است و هم سرچشمه‌ی رنج. انتشارات بانوی کاغذی این کتاب را منتشر کرده است. داستان از خلال گفت‌وگوها، خاطره‌ها و تک‌گویی‌های راوی پیش می‌رود و فاصله‌ی میان آنچه او احساس می‌کند و آنچه می‌توان به آن اطمینان کرد، به یکی از پرسش‌های اصلی تبدیل می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زنی به نام ماریه

کتاب زنی به نام ماریه اثر نیلوفر آریان پور، داستانی عاشقانه با مضمون‌های روان‌شناختی است که به‌جای تمرکز بر شکل‌گیری یک رابطه‌ی آرام، ذهن پریشان مردی دلبسته را در مرکز قرار می‌دهد. راوی اول‌شخص، ماریه را سرچشمه‌ی معنای زندگی خود می‌بیند و کوچک‌ترین رفتار او را نشانه‌ی محبت یا بی‌اعتنایی می‌گیرد. او گاهی از زیبایی و عادت‌های ماریه با شیفتگی سخن می‌گوید و گاهی درگیر خشم، بدگمانی و ترس از طردشدن است. این نوسان‌ها باعث می‌شوند تصویر ماریه بیش از آنکه مستقل باشد، از صافی احساسات راوی عبور کند. نویسنده تجربه‌ی عشق را در کنار میل به تصاحب قرار داده است؛ جایی که خواستن یک نفر ممکن است با ناتوانی در پذیرفتن خواسته‌های او همراه شود. تصادف، خاطره‌ی آسیب و احساس مسئولیت نیز بر این رابطه سایه انداخته‌اند. فضای خانه و بیمارستان، میان خلوت فرساینده و حضور دیگران جابه‌جا می‌شود و راوی حتی در محیط آشنای کار، احساس امنیت و تعلق پایداری ندارد.
کتاب زنی به نام ماریه مسیر زمانی یک‌دستی را دنبال نمی‌کند؛ روایت از وضع آشفته‌ی راوی به خاطره‌ی آشنایی، تماس تلفنی و قرارهای مشترک برمی‌گردد. این رفت‌وبرگشت‌ها، گذشته‌ی امیدوارکننده را کنار اکنونی سرشار از تردید می‌گذارند. جمله‌های کوتاه، پرسش‌های پیاپی و تکرار نام ماریه، اشتغال ذهنی راوی را برجسته کرده‌اند. گفت‌وگوها نیز در بسیاری از صحنه‌ها لحنی محاوره‌ای دارند و فاصله‌ی میان حرف‌های روزمره و آشوب درونی او را نشان می‌دهند. ایلیا، دوست دوران پرورشگاه، بخش دیگری از جهان عاطفی شخصیت اصلی است؛ دوستی که پیوندشان برای راوی جای خانواده را گرفته است. شوخی‌های او در برابر اندوه و حساسیت راوی قرار می‌گیرند و نیاز به همراهی را آشکارتر می‌کنند. اشیایی مانند پیانو، قاب عکس و لیوان یادگاری نیز به خاطره و دلبستگی گره خورده‌اند. مقدمه‌ی تقدیمی اثر، انسان را مقدم بر تشخیص و برچسب پزشکی می‌نشاند. این مضمون زمینه‌ای برای توجه به رنج شخصیت فراهم می‌کند، بی‌آنکه لازم باشد گفته‌های او درباره‌ی خودش یا دیگران، از ابتدا حقیقت قطعی فرض شوند.

خلاصه داستان زنی به نام ماریه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب زنی به نام ماریه از خانه‌ی مردی آغاز می‌شود که خود را امیر می‌نامد و میان نوشیدن، فکرکردن به ماریه و تحمل سرزنش‌های او گرفتار است. خاطره‌ی تصادفی تلخ بر زندگی این دو سنگینی می‌کند و راوی نمی‌تواند از احساس تقصیر فاصله بگیرد. ذهن او سپس به روزهای آشنایی برمی‌گردد؛ زمانی که ماریه شایگان با فنجانی قهوه وارد دفترش در بیمارستان شد. توجه غیرمنتظره‌ی این زن، کنجکاوی امیر را برانگیخت و به تماس و دیدارهای بعدی انجامید. امیر که همراه دوستش ایلیا در پرورشگاه بزرگ شده، این آشنایی را فرصتی برای ساختن زندگی مشترک می‌بیند. او می‌خواهد ماریه را به نزدیک‌ترین همراه زندگی‌اش معرفی کند. روایت میان شور آن روزها و اضطراب اکنون حرکت می‌کند؛ درحالی‌که ترس از تنهایی، برداشت راوی از رابطه را پیوسته تغییر می‌دهد.

چرا باید کتاب زنی به نام ماریه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب زنی به نام ماریه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان احساس شدید و شناخت دیگری را موضوع پرسش قرار می‌دهد.
• رفت‌وبرگشت میان خاطره و زمان حال، امکان دنبال‌کردن نشانه‌های ناسازگار در گفته‌های راوی را فراهم می‌کند.
• پیوند دوستی و برادری، نیاز شخصیت‌ها به خانواده و تعلق را نشان می‌دهد.
• داستان، مرز دلبستگی، حسادت و میل به تصاحب را بررسی می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب زنی به نام ماریه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های عاشقانه با فضای تلخ و پرتنش.
• خوانندگان داستان‌های روان‌شناختی با راوی اول‌شخص و ذهنی آشفته.
• مخاطبان علاقه‌مند به مضمون‌های تنهایی، احساس گناه و ترس از طردشدن.
• خوانندگانی که از پیگیری نشانه‌ها در خاطرات شخصیت‌ها لذت می‌برند.