کتاب صحبت به زبان میل

کتاب صحبت به زبان میل (فیلم‌های کارل درایر)، نوشته ریموند کارنی و ترجمه رضا خلیلی، در سال ۱۳۹۷ توسط انتشارات نقد فرهنگ منتشر شده است. این اثر به بررسی دشواری‌های تماشای سینمای درایر می‌پردازد و نشان می‌دهد که درک این آثار به بازنگری در عادت‌های تماشای فیلم نیاز دارد. کارنی به‌جای تمرکز صرف بر نمادها و تکنیک‌های سینمایی، رابطه‌ی سبک فیلم‌سازی با احساسات، انتخاب‌ها و تجربه‌های انسانی را بررسی می‌کند. سه فیلم روز خشم، اردت و گرترود محور اصلی بحث او هستند؛ آثاری که معنا در آن‌ها به‌تدریج شکل می‌گیرد و در جریان فیلم تغییر می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صحبت به زبان میل اثر ریموند کارنی

کتاب صحبت به زبان میل (Speaking the language of desire: the films of Carl Dreyer)، نوشته‌ی ریموند کارنی، به این پرسش می‌پردازد که چرا دیدن فیلم‌های کارل درایر، با وجود جایگاه برجسته‌شان در تاریخ سینما، برای بسیاری از تماشاگران دشوار است. کارنی دلایلی مانند محدودیت‌های پخش و شیوه‌ی معرفی این آثار در محیط‌های دانشگاهی را بررسی می‌کند، اما توجه اصلی‌اش به عادت‌های تماشای فیلم معطوف است. او نشان می‌دهد که حرکت دوربین، طول نماها، ضرب‌آهنگ و شیوه‌ی بازیگری چگونه بر درک و احساس تماشاگر اثر می‌گذارد. از نظر نویسنده، شیوه‌ی فیلم‌سازی بر درک تماشاگر از داستان و شخصیت‌ها اثر می‌گذارد و به او کمک می‌کند احساسات و روابط انسانی را بهتر درک کند.

مقدمه‌ی مترجم اطلاعاتی درباره‌ی زندگی درایر و دیدگاه‌های او درباره‌ی اقتباس و کارگردانی بازیگر ارائه می‌دهد. در بخش نخست با عنوان شیوه‌های شناخت، ریموند کارنی به مرور نقد تماتیک و فرمالیستی می‌پردازد و دیدگاه‌های تونی پیپولو و دیوید بوردول را بررسی می‌کند. بخش دوم با عنوان هیئت‌های قوه‌ی خیال و میل نیز به تحلیل سه فیلم روز خشم، اردت و گرترود اختصاص دارد. کارنی همچنین با اشاره به فیلم‌سازانی مانند ژان رنوار، ویژگی‌های سینمای درایر را روشن‌ می‌کند. کتابِ صحبت به زبان میل با پیوندزدن مباحث نظری نقد سینما به جزئیات دیداری و شنیداری فیلم‌ها، نقش سبک را در شکل‌گیری احساسات و روابط شخصیت‌ها بررسی می‌کند.

خلاصه کتاب صحبت به زبان میل

ریموند کارنی در کتاب صحبت به زبان میل، توضیح می‌دهد که برای درک سینمای کارل درایر باید در عادت‌های معمول تماشای فیلم تجدیدنظر کرد. نقد تماتیک ممکن است تصاویر و صداها را به مفاهیمی مشخص و ثابت تقلیل دهد و نقش زمان را در تجربه‌ی تماشاگر نادیده بگیرد. تحلیل فرمالیستی نیز گاه چنان بر ساختار بصری، روابط فضایی و طول نماها تمرکز می‌کند که احساسات شخصیت‌ها و اهمیت موقعیت‌های انسانی کم‌رنگ می‌شود.

ریموند کارنی در مقابل، رویکردی را مطرح می‌کند که در آن سبک سینمایی به شکل‌گیری آگاهی و احساس کمک می‌کند. تماشاگر هنگام دیدن فیلم، برداشت‌های خود را می‌سازد، آن‌ها را تغییر می‌دهد و بارها درباره‌ی روابط و موقعیت‌های پیش‌ رو قضاوت می‌کند. معنا در این فرایند به‌تدریج شکل می‌گیرد و با کنش‌ها و انتخاب‌های شخصیت‌ها پیوند می‌خورد. از نظر نویسنده، سینمای درایر تجربه‌ای از معناسازی است که تماشاگر را درگیر می‌کند و امکان بازنگری در برداشت‌های پیشین را همواره باز می‌گذارد.

چرا باید کتاب صحبت به زبان میل را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب صحبت به زبان میل را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تفاوت‌های نقد تماتیک و تحلیل فرمالیستی و کاربرد هرکدام در بررسی فیلم را روشن می‌کند.
• این اثر نقش زمان و توجه تماشاگر را در شکل‌گیری معنای یک فیلم توضیح می‌دهد.
• نویسنده رابطه‌ی میان تکنیک‌های فیلم‌سازی، احساسات بازیگران و موقعیت شخصیت‌ها را بررسی می‌کند.
• این اثر دیدگاهی درباره‌ی معنا ارائه می‌دهد که تجربه‌ی سینمایی را به انتخاب‌ها و روابط انسانی پیوند می‌زند.

خواندن کتاب صحبت به زبان میل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب صحبت به زبان میل به گروه‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به سینمای کارل درایر که می‌خواهند شیوه‌ی فیلم‌سازی او را بشناسند.
• دانشجویان سینما و علاقه‌مندان به نقد فیلم که درباره‌ی رابطه‌ی میان سبک، معنا و تجربه‌ی تماشاگر کنجکاوند.
• کسانی که تماشای فیلم‌های درایر برایشان دشوار است و می‌خواهند با رویکردی انتقادی به سراغ این آثار بروند.

درباره ریموند کارنی

ریموند کارنی، متولد ۲۸ فوریه‌ی ۱۹۴۷، پژوهشگر و منتقد آمریکایی است که بیشتر با فعالیت‌هایش در حوزه‌ی نظریه‌ی فیلم شناخته می‌شود. او تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد و دانشگاه راتگرز گذراند و در دانشگاه‌هایی مانند میدلبری و دانشگاه تگزاس در دالاس تدریس کرد. کارنی همچنین استاد دپارتمان سینما و تلویزیون دانشگاه بوستون بوده و در زمینه‌ی ادبیات و هنر آمریکا پژوهش‌های گسترده‌ای انجام داده است.

کارنی درباره‌ی جان کاساوتیس، بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی، و فیلم‌سازانی مانند کارل درایر، فرانک کاپرا و مایک لی آثاری تألیف کرده است. در حوزه‌ی ادبیات، آثار هنری جیمز از موضوعات مورد توجه اوست و در زمینه‌ی هنرهای تجسمی نیز نقاشی‌های جان سینگر سارجنت و ادوارد هاپر را بررسی کرده است. او همچنین در دوره‌ی پژوهشی خود در دانشگاه استنفورد، به مطالعه‌ی هنر اجرا، به‌ویژه استندآپ‌کمدی ریچارد پرایر و لنی بروس، پرداخت.

کارنی از منتقدان جدی سینمای هالیوود و شیوه‌های رایج نقد دانشگاهی است. او بارها از فیلم‌سازانی مانند استیون اسپیلبرگ، آلفرد هیچکاک، استنلی کوبریک و دیوید لینچ انتقاد کرده است. دیدگاه‌های صریح او درباره‌ی سینما و اختلاف‌هایش بر سر مالکیت برخی آثار و اسناد سینمایی نیز بحث‌برانگیز بوده است.

بخشی از کتاب صحبت به زبان میل

«آن‌چه بینش درایر را به هولناک‌ترین و رؤیاگون‌ترین حالت درمی‌آورد، نه عالم اشباع‌شده از قدرت، یا کیفیت متجاوزانه و سبعانهٔ جامعه‌ای که او قهرمانان زنش را درون آن‌ها قرار می‌دهد، بلکه قدرت نیروهای تجسم‌شده از سوی او بر ما و بر درون ماست. نه فقط گفتار و کنش قهرمانان زن درایر، بلکه تعاریف آن‌ها از خود نیز درمعرض دستکاری و کنترل مردانه است. بسیاری از آثار هنری به سازش بیرونی یک فرد با نظام‌های بیگانهٔ قدرت و بیان می‌پردازند، اما فیلم‌های درایر -از مصیبت ژان‌دارک تا گرترود -به همان اندازه بر سازش‌گری‌های درونی‌ای تمرکز می‌کنند که ناگزیر از انجام‌شان هستیم.»