کتاب یک قرن و یک روز

کتاب یک قرن و یک روز، نوشته قاسم منهی (عمو قاسم)، رمانی است که از دل خاطره، هذیان، تأمل و آینده‌نگری می‌گذرد و راوی آن در صدسالگی، پس از خوابی طولانی و بازگشتی ناخواسته به زندگی، جهان و گذشته‌ی خود را از نو مرور می‌کند. این اثر به‌کوشش انتشارات رزا منتشر شده است و در کنار روایت یک زندگی فرسوده، تصویری نگران‌کننده از نسبت انسان، فناوری، فراموشی و ادامه‌ی حیات می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب یک قرن و یک روز

کتاب یک قرن و یک روز، نوشته‌ی قاسم منهی (عمو قاسم)، رمانی بلند است که از همان آغاز، خواننده را با ذهن راوی سالخورده‌ای روبه‌رو می‌کند که پس از یک دوره‌ی طولانی کمای مصنوعی و بازسازی جسمی، دوباره به زندگی برگشته است. این بازگشت فقط یک اتفاق پزشکی نیست؛ نقطه‌ی شروع مواجهه‌ای تازه با حافظه، فراموشی، تنهایی، مرگ، میل به نوشتن و جهانی است که زیر نفوذ هوش مصنوعی و نظم تازه‌ی اجتماعی تغییر کرده است. فضای اثر میان اعتراف، واگویه، خاطره، پیش‌بینی و تأمل در رفت‌وآمد است و همین رفت‌وآمد، حال‌وهوایی ناآرام و گاه تیره به متن می‌دهد.

این کتاب در فصل‌های متعدد پیش می‌رود و عنوان فصل‌ها هم نشان می‌دهد که زمان در آن به‌شکل روزشمار دنبال می‌شود؛ از پایان یک قرن زندگی تا روزهای پس از تولد دوباره. فصل‌های این اثر مسیر ذهنی و مضمونی آن را روشن می‌کنند. راوی مدام از تجربه‌های شخصی، حسرت‌ها، دل‌زدگی‌ها، میل به مرگ، خاطره‌ی جنگ، نسبت انسان با حیوان، فرسودگی جهان و وسوسه‌ی نوشتن حرف می‌زند و در کنار آن، تصویری از آینده‌ای می‌سازد که در آن نظارت، کنترل و بقا معنایی تازه پیدا کرده‌اند.

کتاب یک قرن و یک روز فقط بر یک خط داستانی تکیه ندارد و بیشتر بر حرکت ذهن راوی استوار است؛ ذهنی که مدام میان گذشته و اکنون، واقعیت و خیال و خستگی و اشتیاق جابه‌جا می‌شود. در این میان، قاسم منهی موضوع‌هایی مثل پیری، بازسازی بدن، حافظه، تنهایی، دل‌بستگی، آموزش، خودخواهی و ترس از تباهی جمعی را بارها از زاویه‌های مختلف مطرح می‌کند. حاصل کار متنی است که بیش از هر چیز بر تجربه‌ی زیستن در آستانه‌ی فراموشی و در دل جهانی دگرگون‌شده تمرکز دارد؛ جهانی که در آن نفس‌کشیدن، نوشتن و به‌یادآوردن هرکدام معنایی سنگین پیدا کرده‌اند.

خلاصه داستان یک قرن و یک روز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی کتاب یک قرن و یک روز مردی است که پس از هشت سال کمای مصنوعی، در ۱۰۰ سالگی دوباره چشم باز می‌کند و خود را در جهانی می‌بیند که هم از نظر جسمی و هم از نظر اجتماعی دگرگون شده است. او به‌تدریج خاطراتش را بازمی‌یابد و هم‌زمان با نوشتن خاطرات، به مرور گذشته‌ی خود، رابطه‌اش با مرگ، دل‌زدگی‌اش از ادامه‌ی حیات و نگاهش به انسان و آینده می‌پردازد. در کنار این بازگشت حافظه، تصویری از جهانی زیر سلطه‌ی هوش مصنوعی، پیامدهای جنگ، تغییر شیوه‌ی زندگی و فرسایش روابط انسانی شکل می‌گیرد. پیش‌روی داستان بیشتر از مسیر ذهن، خاطره و واگویه می‌گذرد تا رخدادهای بیرونی.

چرا باید کتاب یک قرن و یک روز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب یک قرن و یک روز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پیری، حافظه و بازگشت به زندگی را در بستری آینده‌نگرانه کنار هم قرار می‌دهد.
• خواننده با جهانی روبه‌رو می‌شود که در آن هوش مصنوعی، درمان، کنترل اجتماعی و ادامه‌ی حیات به هم گره خورده‌اند.
• عنوان فصل‌ها و موضوع‌های متنوع این کتاب نشان می‌دهد که متن فقط یک داستان خطی نیست و لایه‌های فکری گوناگونی دارد.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به روایت‌های تأملی و تیره درباره‌ی آینده‌ی انسان علاقه دارند.

خواندن کتاب یک قرن و یک روز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب یک قرن و یک روز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که پیری، حافظه و مرگ را در مرکز روایت قرار می‌دهند.
• خوانندگانی که به فضاهای آینده‌نگرانه و جهان‌های دگرگون‌شده بر اثر فناوری علاقه دارند.
• کسانی که از متن‌های شخصیت‌محور و مبتنی بر واگویه و خاطره استقبال می‌کنند.
• مخاطبانی که می‌خواهند با تأملات داستانی درباره‌ی تنهایی، فراموشی و ادامه‌ی حیات روبه‌رو شوند.
• علاقه‌مندان به رمان‌های فارسی که بر ذهن آشفته و تجربه‌های درونی راوی تکیه دارند.