کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه

کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه نوشته امید جهانمرد، رمانی است که با ناپدیدشدن منیرا و آشفتگی مردی تنها شروع می‌شود و بعد آرام‌آرام لایه‌های پنهان یک زندگی مشترک، وسواس‌های ذهنی، خاطره، خیال و سوءظن را کنار می‌زند. راوی در جست‌وجوی زنی که رفته، ناچار می‌شود به گذشته، به باغی موروثی، به سفر و به تصویری که از عشق در ذهنش ساخته برگردد. نشر سنجاق این رمان را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه

کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه نوشته‌ی امید جهانمرد، رمانی است با فضایی تیره، مه‌آلود و درون‌نگر که از دل یک غیبت ناگهانی، بحران عمیق‌تری را آشکار می‌کند. راوی مردی است گرفتار تنهایی، تردید و ذهنی که مدام میان واقعیت و تصور رفت‌وآمد می‌کند. ناپدیدشدن منیرا فقط یک حادثه‌ی بیرونی نیست؛ این اتفاق بهانه‌ای می‌شود تا شکاف‌های رابطه، ترس از رسوایی، ناتوانی در صمیمیت و تصویرهای ناتمام گذشته یکی‌یکی سر باز کنند. نویسنده فضای خانه، کوچه، دانشکده و باغ را به‌ گونه‌ای در کنار هم گذاشته که هر مکان، بخشی از آشفتگی درونی راوی را بازتاب می‌دهد.

امید جهانمرد فقط بر ماجرای یک زندگی زناشویی متزلزل تکیه ندارد و از دل همین موقعیت، به مسئله‌ی خیال‌زدگی و میل به ساختن معشوقی دور از دسترس هم می‌پردازد. راوی در ذهن خود میان منیرا و دختری که در قطار یا در خاطره‌ای دور دیده، پیوندی مبهم می‌سازد و همین پیوند، مسیر روایت را به‌ سمت پرسش‌های پیچیده‌تری می‌برد: آیا او عاشق یک انسان واقعی است یا اسیر تصویری است که خودش ساخته؟ آیا آنچه می‌بیند و به یاد می‌آورد، قابل اعتماد است؟

کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه از نظر حال‌وهوا به رمان‌هایی نزدیک می‌شود که بیش از حادثه، بر ذهن و ادراک شخصیت اصلی تکیه دارند. در این اثر، گفت‌وگوها، یادآوری‌ها، کابوس‌ها و بازگشت‌های پیاپی به گذشته، تصویری از مردی می‌سازند که هم می‌خواهد حقیقت را پیدا کند و هم از روبه‌روشدن کامل با آن می‌ترسد. باغ موروثی، سفر به تاجیکستان، فضای دانشگاه و رابطه‌ی پرتنش با منیرا، هر کدام به گرهی در این جست‌وجو تبدیل می‌شوند. نتیجه، رمانی است که بیشتر از آنکه بر پاسخ نهایی تکیه کند، بر حس تعلیق، ابهام و فرسایش روانی متمرکز می‌ماند.

خلاصه داستان منیرا یا دختر قطار دوشنبه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه شبی از خواب می‌پرد و می‌فهمد منیرا از خانه رفته است. این غیبت، او را به جست‌وجویی بیرونی و درونی می‌کشاند؛ جست‌وجویی که در آن گذشته‌ی رابطه‌شان، دعواهای شبانه، سوءظن‌ها و احساس دوگانه‌ی وابستگی و نفرت دوباره زنده می‌شود. او در میان خاطراتش به باغی قدیمی، روزهای تدریس در دانشکده، سفر به تاجیکستان و تصویر دختری می‌رسد که انگار سال‌ها ذهنش را تسخیر کرده است. هر چه پیش می‌رود، مرز میان منیرا، آن دختر دوردست و خیال‌های خودش مبهم‌تر می‌شود و جست‌وجوی یک زن، به جست‌وجوی حقیقتی درباره‌ی خودش بدل می‌شود.

چرا باید کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری دقیق از ذهن آشفته‌ی راوی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد ترس، سوءظن و خیال چگونه ادراک آدم را تغییر می‌دهند.
• رمان، رابطه‌ای فرسوده را فقط از زاویه‌ی دعوا و جدایی نشان نمی‌دهد و لایه‌های پنهان وابستگی، عادت و شرم را هم آشکار می‌کند.
• فضای باغ، خانه، کوچه و دانشکده در این اثر فقط پس‌زمینه نیست و به فهم حال درونی شخصیت اصلی کمک می‌کند.
• خواننده در طول کتاب با پرسش‌هایی درمورد عشق، تصویر ذهنی معشوق و فاصله‌ی میان واقعیت و توهم روبه‌رو می‌شود.

خواندن کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های روان‌شناختی که بر آشفتگی ذهن و تردید در ادراک تکیه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با راوی درون‌نگر علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند رابطه‌های عاطفی فرسوده و پیچیده را در قالب داستان دنبال کنند.
• مخاطبانی که از فضاهای مه‌آلود، پرتنش و آمیخته به خاطره و کابوس لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که در آن‌ها گذشته، خیال و واقعیت مدام در هم گره می‌خورند.

بخشی از کتاب منیرا یا دختر قطار دوشنبه

«وقتی ساعت پاندولی سه ضربه زد، از خواب پریدم. چه خواب عمیقی بود؛ خواب بود ...؟! نه؛ رویای عجیبی که در در انتها کابوس هولناکی شد. ملافه را با عجله کنار زدم. تلخی صبحگاهی آب دهانم را قورت دادم. خون به سرعت در تمام رگ و لنف تنم به جریان افتاد. موجی از بیم و اضطراب با بنگ بنگ آن سه ضربه، به تمام ذرات تنم راه یافت.

عجبا که آن بی انگیزگی و تعلل همیشگی در آستانهٔ بیدار شدن های میانسالی هم حتی با من نبود؛ تنها خلاء عمیقی جایش بود. آری همه چیز آن سحرگاه متفاوت از همیشه بود.

یادآوری اتفاقات پیچیده دیشب نخستین چیزی بود که مرا به رشته واقعیت پیوند می زد. آن کابوس لعنتی دیشب هم که انگار تک و توک رشته های به بند رسیده واقعیت زندگی را به کلی پاره می کرد و حالا انگار صحنهٔ زندگی چیزی رها و عریان تر از همیشه شده بود.

فقط بیرون جستن از تخت خواب را می خواستم که ببینم دقیقاً چی به چیست و مجدداً همه چیز را موقعیت یابی بکنم که آن را هم به لطف سردرد نا ممکن یافتم. بالاخره از تخت خواب پایین آمدم. جریان بی امان نبض های پی در پی در شقیقه، درد را مدام به من یادآوری می کرد.»