کتاب دژاوو

کتاب دژاوو نوشته عرفان محمدیان و یک رمان ایرانی از ذهن شخصیتی است که در مرز میان واقعیت و خیال سرگردان شده است. این رمان ابتدا به‌وسیله‌ی انتشارات راش منتشر شد و سپس نشر سنجاق نسخه‌ی الکترونیکی آن را عرضه کرده است. رمان حاضر، با ویرایش مریم شهبازی، و در فضایی شهری و معاصر می‌گذرد؛ جایی که راوی در اتاق، خیابان، ساحل و پل شهر مدام با خودش و گذشته‌اش گفت‌وگو می‌کند. کتاب حاضر بر تجربه‌ی زیستن با افسردگی، تنهایی، وسواس فکری و میل متناقض به مرگ و ادامه‌دادن تمرکز کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دژاوو

کتاب دژاوو رمانی ایرانی به قلم عرفان محمدیان است که تقریباً تماماً از زاویه‌دید اول‌شخص روایت شده است. عرفان محمدیان در این کتاب ذهن شخصیتی را دنبال کرده است که در اتاقی تنگ، شهری خیس و ساحلی سرد با احساس پوچی، اضطراب اجتماعی، اعتیاد به سیگار و خاطرات کودکی‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند. فضای رمان حاضر از فصل اول با توصیف عکس‌های کودکی، اتاق تنگ، خیابان‌های خیس و پیرمردی بی‌جان در پیاده‌رو شکل می‌گیرد و به‌تدریج به‌سمت تجربه‌های هذیانی، خواب‌ و‌ بیداری و صحنه‌های شبه‌کابوس پیش می‌رود.

رمان دژاوو بیش از آنکه بر حادثه‌های بیرونی تکیه کند، بر جریان سیال ذهن راوی، مونولوگ‌های طولانی، پرسش‌های فلسفی درباره‌ی معنای زندگی، زمان، حافظه و هویت و نیز بازگشت‌های مکرر به گذشته تمرکز دارد. راوی به رابطه‌اش با پسرخاله، خاطرات کودکی، مقایسه‌های تحقیرآمیز اطرافیان و تأثیر آن‌ها بر عزت‌نفس خود می‌پردازد و تجربه‌ی خواندن کتاب، سیگارکشیدن، قدم‌زدن در شهر و نشستن کنار دریا را وصف می‌کند.

دژاوو در لایه‌ای دیگر به‌نوعی گفت‌وگو با خودِ نوشتن است. راوی بارها به این فکر کرده است که آیا کسی این کلمات را خواهد خواند یا نه. او نوشتن را تنها راه نجات و نیز ابزاری برای عمیق‌ترشدن زخم‌ها می‌داند. حضور مداوم نور، تاریکی، باران، خون، دریا و آینه در متن رمان، این کتاب را به فضایی نزدیک می‌کند که در آن مرز میان رؤیا و واقعیت و مرز میان زندگی و مرگ پیوسته در حال جابه‌جاشدن است.

خلاصه داستان دژاوو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

دژاوو روایت ذهن جوانی است که در اتاقی کوچک و شهری بارانی با احساس بی‌معناییِ زندگی، تنهایی و ترس از جامعه زندگی می‌کند. او صبح‌ها با سنگینی زندگی از خواب بیدار می‌شود، در آینه به چهره‌ی خسته‌اش نگاه می‌کند، به سیگار پناه می‌برد و در خیابان‌های خیس پرسه می‌زند. مواجهه با پیرمردی مرده در پیاده‌رو، باران خون در ساحل و صحنه‌های هذیانی، مرز میان خیال و واقعیت را برای راوی مخدوش می‌کند.

راوی به گذشته می‌رود؛ به کودکی، به پسرخاله‌ای که همیشه با او مقایسه شده و به زخمی که این مقایسه‌ها بر هویت او گذاشته است. ورود همان پسرخاله به خانه‌ی راوی، گفت‌وگوهای طولانی درباره‌ی زندگی، سیگار، فهمیدن و مهاجرت و قدم‌زدن زیر پل شهر، لایه‌ی دیگری از تنهایی مشترک و امید کم‌رمق به تغییر را آشکار کرده است. رمان بیش از آنکه پاسخی بدهد، پرسش‌های راوی درباره‌ی زیستن یا خیال‌کردنِ زیستن را پررنگ می‌کند.

چرا باید کتاب دژاوو را بخوانیم؟

مطالعه‌ی رمان دژاوو تجربه‌ی نزدیک‌شدن به ذهن شخصیتی است که افسردگی، اضطراب، وسواس فکری و میل به خودویرانگری را بی‌پرده روایت کرده است. این کتاب امکان هم‌نشینی با مونولوگ‌های طولانی، تصویرهای تیره اما دقیق از شهر، اتاق، دریا و شب و نیز تأملاتی درباره‌ی کتاب‌خواندن، خاطره، مقایسه و مهاجرت را فراهم کرده است. خواندن رمان حاضر برای درک زیستن با چنین شرایطی مفید است.

خواندن کتاب دژاوو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان علاقه‌مندند و درمورد موضوعاتی مثل افسردگی، تنهایی، خودگویی، اعتیاد به سیگار و بحران هویت فکر می‌کنند.