کتاب پسر ششصد ساله

کتاب پسر ششصد ساله نوشته میلاد پرنیانی، روایتی خیال‌پردازانه از جست‌وجوی هویت است که در مسیر آن، چهره‌های مهم فلسفه در عالم اسلام یکی‌یکی وارد داستان می‌شوند. راوی در سفری پرحادثه و گاه مدهوشانه، از ارسطو و افلاطون تا جابر بن حیان، خوارزمی و کندی می‌گذرد و هر دیدار، دریچه‌ای به یک ایده‌ی فلسفی باز می‌کند. این داستان که نشر سنجاق آن را منتشر کرده، می‌کوشد فلسفه را به شکل تجربه، گفت‌وگو و ماجراجویی پیش ببرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پسر ششصد ساله

کتاب پسر ششصد ساله نوشته‌ی میلاد پرنیانی، داستانی است که معرفی فیلسوفان در عالم اسلام را در قالب سفر، رؤیا، طنز و گفت‌وگو پیش می‌برد. راویِ اثر پسری است که در پی شناخت پدر و هویت خویش راه می‌افتد و همین جست‌وجو، او را از روستاها و کتابخانه‌ها تا قصرها و محافل علمی می‌کشاند. متن از همان آغاز روشن می‌کند که بسیاری از گفت‌وگوها خیالی‌اند و همین نکته به نویسنده امکان داده تا شخصیت‌های تاریخی و مفاهیم دشوار فلسفی را در صحنه‌هایی زنده و داستانی کنار هم بنشاند. فضای اثر میان افسانه، سفرنامه، حکایت و درسگفتار در نوسان است و از دل همین ترکیب، تصویری از سیر اندیشه تا پایان قرن ششم هجری شکل می‌گیرد.

کتاب پسر ششصد ساله فقط به نام‌ها بسنده نمی‌کند و هر برخورد را به فرصتی برای طرح یک مسئله تبدیل می‌کند؛ از منطق و مغالطه در دیدار با ارسطو تا بحث حرکت، از عالم مُثُل افلاطون تا جدال جبر و اختیار، از کیمیاگری و ترجمه تا ریاضیات، موسیقی و نسبت عقل و وحی. راوی با زبانی شوخ، گاهی ساده‌دل و گاهی تیزبین، وارد این جهان می‌شود و همین زاویه‌ی دید باعث می‌شود مفاهیم انتزاعی، حالت خشک و مدرسه‌ای پیدا نکنند. میلاد پرنیانی در این اثر تاریخ اندیشه را به شکل خطی و گزارشی عرضه نکرده است؛ بلکه آن را در قالب تجربه‌های پیاپی یک شخصیت سرگشته نشان می‌دهد که هر بار چیزی می‌آموزد اما همچنان با پرسش اصلی خود درگیر می‌ماند.

خلاصه داستان پسر ششصد ساله

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راویِ کتاب پسر ششصد ساله، پسری است که گذشته‌ی روشنی از خود ندارد و باور دارد در تجربه‌های مدهوشانه‌اش نشانه‌هایی از پدر گمشده‌اش می‌یابد. او با حس رسالت و عطش شناخت، سفرش را در امتداد رودخانه‌ای خشک آغاز می‌کند و در این مسیر با چهره‌هایی روبه‌رو می‌شود که هر کدام نماینده‌ی بخشی از میراث فلسفی و علمی‌اند. دیدار با ارسطو، افلاطون، یحیی نحوی، جابر بن حیان، ابن‌مقفع، خوارزمی و کندی، سفر او را به زنجیره‌ای از پرسش‌ها درباره‌ی منطق، حقیقت، اختیار، علم، ترجمه و نسبت عقل با جهان بدل می‌کند. جست‌وجوی پدر در این داستان، کم‌کم به جست‌وجوی معنای انسان و سرچشمه‌ی دانایی گره می‌خورد.

چرا باید کتاب پسر ششصد ساله را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پسر ششصد ساله را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تاریخ فلسفه در عالم اسلام را به‌ جای فهرست‌کردن نام‌ها، در قالب موقعیت‌های داستانی و گفت‌وگوهای به‌یادماندنی نشان می‌دهد.
• خواننده در خلال ماجراها با مفاهیمی مثل منطق، مغالطه، جبر و اختیار، عالم مُثُل، کیمیاگری و ریاضیات آشنا می‌شود.
• راویِ جست‌وجوگر کتاب، پرسش هویت را به نخ اصلی روایت تبدیل می‌کند و مباحث فکری را به تجربه‌ای انسانی پیوند می‌زند.
• اثر، چهره‌های فکری گوناگون را در کنار کتابخانه‌ها، بازارها، قصرها و محافل علمی تصویر می‌کند و فضای فرهنگی دوره‌ها را ملموس‌تر می‌سازد.
• طنز، خیال و ارجاع‌های فلسفی در کنار هم آمده‌اند و متن را از حالت صرفاً آموزشی دور کرده‌اند.

خواندن کتاب پسر ششصد ساله را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پسر ششصد ساله به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که مفاهیم فلسفی و تاریخی را در دل ماجرا پیش می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند با فیلسوفان و اندیشمندان عالم اسلام از زاویه‌ای متفاوت آشنا شوند.
• کسانی که به موضوع هویت، جست‌وجوی حقیقت و معنای دانایی علاقه دارند.
• مخاطبانی که از روایت‌های سفرمحور، خیال‌انگیز و شخصیت‌محور لذت می‌برند.
• دانشجویان و علاقه‌مندان فلسفه که دوست دارند مفاهیم پایه را در موقعیت‌های داستانی دنبال کنند.

بخشی از کتاب پسر ششصد ساله

«نمی‌دانم کیستم! برای پی بردن به آن، ابتدا باید پدرم را بشناسم؛ اما از وقتی یادم می‌آید یتیم بوده‌ام! تنها چیزی که از خردسالی‌ام به من گفته‌اند این است که به جای شیر، آب انگور می‌خوردم! از کودکیِ خودم خاطراتی دارم؛ اما نه زیاد... یادم می‌آید سوسمار را به سرِ عصا طناب‌پیچ می‌کردم و به انتهای آن، دُم خروس می‌بستم و با آن بازی می‌کردم! روی آن می‌نشستم و می‌شدم عضو ارشد انجمن اژدهاسواران بی‌مرز!

اغلب به رؤیاهایی فرو می‌روم که پر از حسِ حضور است؛ اما وقتی یک مُشت خنّاس را بالای سرم می‌بینم، می‌فهمم از رویا بیرون آمده‌ام. ابتدا سایه‌اند و نرم‌نرمَک سایه‌روشن می‌شوند! یکی با گردن دراز به من زل می‌زند! یکی درحالی‌که ریختِ آدم‌های نگران را گرفته با نوک انگشتانش روی صورتم آب می‌پاشد! یکی دهانم را بو می‌کشد تا ببیند بوی شراب، بنگ یا حشیش می‌دهد یا نه؟ آن دیگری نیش‌اش را تا بناگوش باز کرده و لابد فکر می‌کند این هم مثل کارهای خودش، سیاه‌کاری است! زنی آه‌کنان برایم غُصه می‌خورد... مردی وردگویان برایم قِصه می‌گوید... یک بچه تخس درحالی‌که آب از دماغش سرازیر شده سیخی به بدنم فرو می‌کند! به‌راستی چه تفاوتی بین جسم من و لاشهٔ گوسفندِ تازه‌ذبح‌شده‌ای است که برخی از اعضای تکه‌تکه بدنش هنوز می‌لرزد!»