کتاب به قلم سوگند

کتاب به قلم سوگند نوشتهٔ گل علی بابایی است. انتشارات روایت ۲۷ بعثت این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب به قلم سوگند

حبیب غنی‌پور، نویسنده و شهید دفاع مقدس، در سال ۱۳۴۳ در محله جی تهران متولد شد و با آغاز جنگ تحمیلی به جبهه‌های نبرد پیوست. او در عملیات‌های مختلفی از جمله مسلم بن عقیل و کربلای پنج شرکت کرد و در نهایت در سال ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید. غنی‌پور علاوه بر رشادت‌های نظامی، نویسنده‌ای توانا بود که آثار ادبی ماندگاری از خود به جای گذاشت. کتاب‌های او، مانند مجموعه داستان‌های «گل خاکی» و «عمو سبدی»، بازتاب‌دهنده تجربیات او از جنگ، ایثار و زندگی رزمندگان است. این داستان‌ها با نثری ساده و صمیمی، روایتگر لحظات تلخ و شیرین جبهه، روحیه مقاومت و ایمان رزمندگان، و پیوند عمیق آن‌ها با ارزش‌های انقلابی است. آثار غنی‌پور نه تنها مستنداتی تاریخی از دوران دفاع مقدس هستند، بلکه از منظر ادبی نیز دارای ارزش‌های هنری و عاطفی بالایی می‌باشند. خواننده با مطالعه این کتاب‌ها، هم با فضای معنوی و اخلاقی رزمندگان آشنا می‌شود و هم درک عمیق‌تری از تأثیر جنگ بر زندگی انسان‌ها پیدا می‌کند.

خواندن کتاب به قلم سوگند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب‌ها به دوستداران ادبیات دفاع مقدس، پژوهشگران تاریخ جنگ، و علاقه‌مندان به داستان‌های واقع‌گرایانه توصیه می‌شود. اگر به دنبال آثاری هستید که با روایتی صادقانه و جذاب، روحیه ایثار و شهادت را به تصویر بکشد، داستان‌های حبیب غنی‌پور انتخاب مناسبی هستند. همچنین، این کتاب‌ها برای نسل جوانی که می‌خواهند با ارزش‌های دفاع مقدس و سبک زندگی رزمندگان آشنا شوند، بسیار آموزنده و الهام‌بخش خواهد بود. معلمان، دانشجویان، و فعالان فرهنگی نیز می‌توانند از این آثار برای ترویج فرهنگ مقاومت و شهیدپروری استفاده کنند. به طور کلی، اگر به ادبیات متعهد و روایت‌های انسانی از جنگ علاقه دارید یا می‌خواهید بخشی از تاریخ معاصر ایران را از زبان یک شهید بخوانید، آثار غنی‌پور را از دست ندهید.

بخشی از کتاب به قلم سوگند

«سـختی‌ها و خسـتگی عملیات والفجر ۸ می‌طلبید تا حبیب و دیگر دوسـتانش کــه بــه مرخصــی آمــده بودنــد، چنــد روزی را بیشــتر کنــار خانواده‌هــای خــود بماننـد تـا هـم خلاء عـدم حضورشـان در خانـواده را پـر کننـد و هـم مراسـم یـاد بـودی بـرای هم‌رزمـان شهیدشـان برگـزار کننـد. از میـان بچه‌هـای رزمنـدۀ مسـجد جوادالائمه (ع) کـه در عملیـات والفجر ۸ حضور داشـتند، چهار نفرشـان: احمد عسـکری‌زاده، مهرداد رحیمی، حسـین زمانــی و حمیدرضــا شهســواری بــه شــهادت رســیده بودنــد کــه در ایــن میــان وابسـتگی حبیـب بـه شـهید مهـرداد رحیمـی بیشـتر از بقیـۀ ایـن شـهیدان بـوده اسـت. چـرا کـه مهـرداد در کتابخانـه مسـجد بسـیار فعالیت می‌کـرد و کمک حال حبیـب در کارهـای اجرایـی بـود. بـه ایـن ترتیـب حبیـب عیـد سـال ۱۳۶۵ را کنـار خانـواده‌اش سـپری کـرد و پـس از اتمـام مـدت مرخصـی، مجـددا به همراه دیگر هم‌رزمانش به دوکوهه بازگشـت. ایــن بــار او نیــروی گروهــان شــهید بهشــتی از گــردان مالک‌اشــتر شــده بــود کـه فرماندهـی‌اش را محمـود پیربداغـی بـه عهـده داشـت.»