کتاب من

کتاب «من» نوشتۀ دنیا حیدری است و انتشارات شاپرک سرخ آن را منتشر کرده است. کتاب من تلاشی جدی برای نوشتن از دل است؛ از درون تجربه‌های شخصی، از رنج‌ها و شادی‌های زیسته. زبانی روان و روایی، با لحنی انسانی و رویکردی که سعی دارد صادقانه روایت کند نه آن‌گونه که باید باشد، بلکه آن‌طور که هست.

درباره کتاب من

کتاب «من» مجموعه‌ای است از ۴ داستان کوتاه که نویسنده آن را با لحنی بسیار شخصی، صمیمی و گاه شاعرانه نوشته و در مقدمه‌اش تلاش کرده است تا مخاطب را نه فقط با متن، بلکه با روح پشت کلمات درگیر کند. این مقدمه برخلاف سنت مرسوم تقدیم‌نامه‌ها، بیشتر به‌نوعی دل‌نوشته شبیه است؛ نامه‌ای از دل به عزیزان زندگی‌اش، از جمله پدر و مادر، همسر و فرزندان دوقلویش که هر یک به‌نوعی الهام‌بخش او در نوشتن بوده‌اند. او نوشتن را نه از سر نمایش یا شهرت، بلکه برای ارتباطی درونی و واقعی با مخاطب انتخاب کرده است؛ ارتباطی که در آن کلمات، چون نسیمی ملایم، به یادهایی آشنا گره می‌خورند.

۴ داستان این مجموعه، با عناوین «نیمه تاریک زندگی»، «تاوان»، «اندوه خیس باران» و «من»، در نگاه نخست شاید مستقل به نظر برسند، اما در عمق، همگی در یک نقطه اشتراک دارند: تلاش برای فهم رنج، تنهایی و هویت فردی در دل جامعه‌ای پرآشوب. نویسنده در داستان «اندوه خیس باران» به طور خاص به محدودیت‌های فرهنگی و اجتماعی دوران پیش از انقلاب اسلامی اشاره می‌کند؛ دورانی که نوشتن، خود نوعی مقاومت محسوب می‌شد؛ اما داستان آخر، یعنی «من»، شخصی‌ترین و زیسته‌ترین داستان این مجموعه است. نویسنده خود را شخصیت اول آن می‌داند و ماجراهای آن را زندگی کرده است؛ داستان زنی که اکنون مادر دوقلوهاست و هویتش با این نقش گره‌خورده است.

داستان اول کتاب من با تصویرسازی زنده و احساسی از خستگی، بی‌هویتی و تنهایی آغاز می‌شود. راوی، مردی است خسته از تکرار بی‌وقفهٔ روزمرگی که حتی له‌شدن برگ‌ها زیر پایش برایش اهمیت پیدا کرده؛ نشانه‌ای از این که حتی کوچک‌ترین چیزها می‌توانند تبدیل به نشانه‌هایی از معنای گم‌شده شوند. نویسنده با نگاهی ریزبین و انسانی، ذهن شخصیت را باز می‌کند و او را در برابر جهانی بی‌روح، بی‌تفاوت و بی‌کلام قرار می‌دهد؛ جهانی که در آن انسان هم تنهاست و هم زبان ارتباط با دیگران را ازدست‌داده است.

خواندن کتاب من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران داستان‌ کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.