کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی

کتاب الکترونیکی دو بار بدرود بر دون پایگی نوشتۀ ماریسا اور و ترجمۀ فرزان فروهری است و انتشارات راوشید آن را منتشر کرده است. کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی به خواننده این فرصت را می‌دهد تا بتواند از نزدیک با زندگی شخصی، کاری و همچنین احساسی زنی مستقل که ۱۵ سال از عمر خویش را در بزرگ‌ترین شرکت‌های آمریکایی نظیر گوگل و فیس‌بوک کارکرده و اطّلاعات دیریابی در این حوزه نسبت به مشاغل زنان و رفتار آنان در محل کار کسب کرده است، ارتباط برقرار بگیرد و همچنین، شاهد تمام دانش، حالات و احساساتی که یک زن در محیط کاری خودش با آنها مواجه می‌شود، باشد.

درباره کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی

موضوع کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی حول محور دسته‌هایی از زنان جوان و پرانگیزه در شرکت‌های تجاری نام آوازه می‌چرخد. دو بار بدرود بر دون پایگی خوانندگان را در سفری الهام‌بخش با خانم ماریسا اور به جهانی می‌برد که در آن مادری مجرد با سه فرزند تلاش می‌کند در مسیر حرفه‌ای پانزده‌ساله‌اش در بزرگ‌ترین غول‌های فناوری دنیا به کامیابی برسد. به طرزی بلندپروازانه، نویسنده در این کتاب سعی می‌کند به این پرسش حیاتی پاسخ دهد که جامعه امروزی چه برداشت نادرستی از زنان در محل کار دارند. دو بار بدرود بر دون پایگی رویکرد بسیار تازه و بی‌همتایی در مورد وضعیت دون‌پایگان در محیط کسب‌وکار غربی ارائه می‌دهد. بر پایۀ یافته‌ها پژوهشی و تجربه‌های شخصی، خانم اور سوزن درشتی به توپ چهل‌تکهٔ فمینیستی نوین فرو می‌برد و سپس آن را با مباحثی جدید و دلگرم‌کننده بخیه می‌کند در مورد اینکه چرا بسیاری از زنان هرگز به رتبه‌های بالای اداری نمی‌رسند و شرکت‌های تجاری چگونه می‌توانند از طریق گوش کردن به حرف‌های آنها و پاداش دادن به خصوصیت‌های اخلاقی سازنده به آنها روحیه مثبت دهند. 

خواندن کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به مباحث مدیریتی و خودیاری مناسب است.

بخشی از کتاب دو بار بدرود بر دون پایگی

«من، سرنوشت خویش را پذیرفته و تسلیم شرایط شدم. حتّی در مقطعی، از اندوه همۀ مسائلی که رخ، دختران داده بود، اندکی هیجان‌زده شده بودم. شما به‌خوبی می‌دانید که در داستان شب و شهر چگونه براي صرف صبحانه همدیگر را ملاقات می‌کردند و جزئیات وحشتناك تمام کارهاي ملال‌آوری که مردان با آنها انجام داده بودند را به اشتراك می‌گذاشتند؟ و چگونه به این مسخرگی خود خندیده و به یکدیگر یادآوري می‌کنند که آنان، زنانی شگفت‌انگیز و لایق بهترین‌ها هستند؟ بله، من هم تصور می‌کردم که ملاقات‌های من با واحد منابع انسانی در طول تحقیقات این‌گونه باشد. می‌دانم. می‌دانم. طی هشت هفته پس از آن مسائل، تحقیقات به پایان رسید و شگفت آنکه نتیجه ابداً شبیه خیال پردازی‌های من نبود، بلکه همه چیز شبیه انتظاراتی بود که یک انسان عاقل می‌تواند داشته باشد و نتیجه تحقیقات هم این بود که هیچ مدرکی دالّ بر زورگویی یافت نشده است...»