کتاب ساعت ۲۵

کتاب «ساعت ۲۵» نوشتۀ هستی محمدی است و انتشارات نسل روشن آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب ساعت ۲۵

رمان یکی از راه‌های انتقال احساسات است. نویسنده برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و داستان و رمان همین زبان است. مخاطبان با مطالعۀ داستان از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرند و گمشدۀ وجودشان را پیدا می‌کنند. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که سال‌ها نویسندگان در داستانشان بازگو کرده‌اند.

داستان معاصر در بند چیزی نیست و زبان انسان معاصر است. انسان معاصری که احساساتش را فراموش کرده‌ است و به زمانی برای استراحت روحش نیاز دارد. هستی محمدی در کتاب ساعت ۲۵ با احساسات خالصش خواننده را از زندگی روزمره دور کرده و کمک می‌کند خودش را بهتر بشناسد. کتاب ساعت ۲۵ زبانی روان و ساده دارد و آیینه‌ای از طبیعتی است که شاید بشر امروز فرصت نداشته باشد با آن خلوت کند. داستان ساعت ۲۵ از زبان دختری ۱۶ساله به نام نفس روایت می‌شود که با چالش‌های مختلفی در زندگی روبه‌رو می‌شود و تلاش می‌کند با تمام سختی‌ها مسیر درست را انتخاب کند. 

خواندن کتاب ساعت ۲۵ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران رمان‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ساعت ۲۵

«صدای شکستن را دوست داشتم؛ چون عادت کرده بودم چیزی آن نشنوم. صدای فریادزدن آنها برای من مثل چک‌چک بلند آب روی خاک بود و گاهی احساسات آن قدر تأثیرگذار می‌شدند که فکر می‌کردم حتی دیوارهای اتاق هم می‌گریستند. شعله‌های بخاری کوچک کنار میز مطالعه‌ام مثل پریز برق یکسره قطع و وصل می‌شد و گرمای اتاق آزادانه در رفت‌وآمد بود. فضای اتاق برایم بوی خاکستر می‌داد؛ مثل درد و رنج که برعکس نوشتنشان چشیدنشان تلخ و گس بود و راحت دل آدم را می‌زدند. در این دنیا، رنج و مشقت مثل نفرت بود و نفرت فاصله زیادی با دوست‌داشتن نداشت. پیشانی‌ام را به زانوهای جمع شده‌ام تکیه دادم و گوش‌هایم را گرفتم. انگار که می‌ترسیدم باران داشت با دلسردی می‌کوبید به پنجره اتاق و مثل‌اینکه خیره‌ام شده بود. اتاق یک سکوت تاریک و هم برانگیز داشت؛ چون فریادها و ناله‌های این دنیا که هیچگاه تمامی نداشتند و مانند یک داستان خوش به سر نمی‌رسیدند و گاهی حتی خدا هم دلش از این‌همه انتهای ناتمام به درد می‌آمد.»