کتاب فطرت

کتاب فطرت به‌قلم حسین علیپور را انتشارات راه فطرت منتشر کرده است. این کتاب حاصل گردآوری سخنرانی‌های مؤلف در باب فطرت خداجوی انسان و روش‌های تقویت جنبه‌های الهی آن است.

درباره کتاب فطرت

انسان در تمامی مراحل زندگی نیازمند خودشناسی، بازبینی خویش و تربیت و تزکیهٔ نفس است و ازآنجاکه ذاتاً فطرتی خداجوی دارد، بهترین منبع برای طهارت و پرورش این فطرت الهی، مراجعه به احکام اسلامی و آیات قرآن است. کتاب فطرت مجموعه‌ای است از سخنرانی‌های نویسنده در سال‌های ۱۳۸۴ و ۸۵ که هم‌اکنون در ۶ فصل به تشریح ابعاد فطرت انسان و راه‌های گوناگون تربیت آن ازجمله دعا و توسل و مراقبه پرداخته و منبعی مناسب برای علاقه‌مندان به مباحث خودشناسی با تکیه بر آموزه‌های معنوی است.

خواندن کتاب فطرت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به کتاب‌های مذهبی و بحث‌های معنوی و معرفتی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب فطرت

«بخش اول

فطرت و شناخت فطری خدا

انواع جلسات اخلاق

جلساتی که در خدمت شما خواهیم بود شبیه جلسات اخلاقی که در سطح شهر می‌بینید نخواهد بود. جلسات و روش‌های اخلاق عملی معمولاً به دو شکل هستند.

الف) از تلقین و روش‌های روان‌شناسی استفاده می‌شود تا صفات خوبی را ملکه کند و صفات رذیله‌ای را از فرد دور کند. این نوع اخلاق یک اخلاق خشک و بی روح می‌شود. اخلاقی که از آفت‌های نامرئی آسیب می‌بیند بدون آنکه خود انسان متوجه شود.

ب) براساس فطرت و شناخت حقیقت نفس شروع می‌شود و روش تربیتی‌ای است که نفس در اثر تربیت رشد می‌کند و صفات از آن بروز می‌کند نه اینکه از بیرون تحمیل شود.

منشأ اعمال انسان

منشأ عمل افراد مؤمن هم بر همین اساس به دو صورت است:

الف _ عادات و تعصبات

ب _ بینش درونی و معرفت باطنی و فطری

قرآن و روایات بر روش دوم دستور اکید دارند زیرا اخلاق تدین و عبادتی که براساس فطرت نباشد عبادت خدای خیالی است. مشابه اعراب جاهلی که با دست خود بت می‌تراشیدند و آن را با ایمان راسخ پرستش می‌کردند و محور زندگی و حاجت‌هایشان قرار می‌دادند. سؤال عجیبی که مطرح می‌شود این است که چگونه اعراب جاهلی اشتباهی به این بزرگی می‌کردند و آنچه را خود ساخته بودند، این گونه می‌پرستیدند؟ در جواب باید گفت ما هم همین کار را می‌کنیم آنها از سنگ بت می‌ساختند و ما در خیال و ذهن خود ساخته‌ایم. ریشهٔ اشکالات بزرگی مثل جبر و اختیار و عدل الهی و دعا و قضا و قدر و..... هم از همین اعتقاد به خدای خیالی است. وقتی خدایی هست و من هم هستم حتماً عقل چنین سؤالاتی می‌کند. اشتباه از اینجا است که ما به خدای خیالی توجه داریم. خدایی است و منی هم هست و جواب صحیح وقتی داده می‌شود که خدایی را بپرستیم که فطرت می‌شناسد.»