کتاب بازسازی اختلال شخصیت مرزی مقاوم به درمان

کتاب بازسازی اختلال شخصیت مرزی مقاوم به درمان نوشتۀ روبرت جی. گرگوری و ترجمۀ الهه مجدآرا و اسحق رحیمیان بوگر و سیاوش طالع پسند است و انتشارات روانشناسی و هنر آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب بازسازی اختلال شخصیت مرزی مقاوم به درمان

بر اساس نظریه  خودتحلیلی روان رنجوران، قربانی تحلیل آسیب زای خود از مسائل و افراد هستند. در حقیقت این افراد دنیای خود را با طرز فکرهایی غیر منطقی، غیرواقع بینانه ، تعصب آمیز که الزاماً بر اساس شواهد و حقایق نیستند، تحلیل می کنند. این افراد برخلاف افراد منطقی، با تحلیل درست به مسائل پیرامون خود نگاه نمی کنند. افراد منطقی اول شواهد و مدارکی براساس حقایق و واقعیت ها جمع آوری می کنند و سپس براساس آن دست به یک تحلیل بدون قضاوت، سوگیری و دور از بزرگ‌نمایی یا کوچک نمایید و بر اساس اصولی منطقی و درست می زنند و سپس نتیجه گیری می کنند؛ اما روان رنجورها اول نتیجه گیری می کنند و سپس دنبال اثبات آن بر می آیند. از آنجایی که هدف، اثبات یک نتیجه از قبل به دست آمده است، بنابراین صرفاً به دنبال اطلاعاتی خواهند بود که از طریق آن به مقصود دلخواه برسند و در این حال، از هر نوع اطلاعاتی خواه منطقی یا غیر منطقی ، منصفانه یا غیر منصفانه و... بهره خواهند برد.

کتاب حاضر به مفاهیم کلیدی و روش های روان درمانی ساخت گشای پویشی می‌پردازد. این کتاب برای درمان افرادی که از تأثیرات مخرب اختلال شخصیت مرزی رنج می برند بسیار مفید و تاثیرگذار است. به دلیل اهمیت درمان این بیماران مبتلا به عادات و عملکرد مخرب نظیر «وابستگی به مواد و الکل، رفتارهای خود آسیب رسان، اقدام های مکرر به خودکشی و…»، نویسنده در ابتدا یک ابزار آموزشی برای درمان ارائه می کند و سپس فنون خاص و داروهای روان گردان و مداخلات روان درمانی ساخت گشای پویشی و اصول مدیریت داروها را مورد بحث قرار می دهد.

خواندن بازسازی اختلال شخصیت مرزی مقاوم به درمان را به چه کسی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای کسانی که در اطراف خود با فرد درگیر این اختلال سروکار دارند مفید است.

بخشی از کتاب بازسازی اختلال شخصیت مرزی مقاوم به درمان

«اشخاص دارای اختلال شخصیت مرزی اغلب توانایی زیادی برای استفاده از نشابهات انتزاعی و نمادهای بصری از طریق شعر و هنر دارند، اما مشکل زیادی در ارتباط دادن آگاهانه زبانی و سایر نمادهای انتزاعی با تجربیات خود دارند. آنها اغلب در تفسیر شعر یا هنر خود در مشخص کردن دقیق یک هیجان خاص، یا حتی تایید کلماتی که تازه استفاده کرده‌اند، مشکل دارند...»