کتاب ابلیس نامه

کتاب «ابلیس نامه» نوشتۀ هادی نجفی و ترجمۀ مصطفی الله دادی دستجردی است و انتشارات چتر دانش آن را منتشر کرده است. ابلیس‌نامه دربارۀ نیرنگ‌‌ها، دام‌ها و آرزوهای ابلیس لعین است.

درباره کتاب ابلیس نامه

ابلیس دشمنیِ دیرینه و آشکاری با انسان و فرزندانش دارد. زیبا جلوه‌دادن زشتی‌ها، امر و دستور به انجام ناپسندی‌ها و کارهای زشت و ناروا، ترساندن از تهیدستی در وقت انفاق، ایجاد دشمنی و کینه در دل‌ها، دستور به شراب‌خواری و قماربازی و کارهای بیهوده، جلوگیری از یاد خدا و نماز، نشانه‌های آشکار این دشمنی دیرینه است.

تلاش ابلیس، فراخواندن، وسوسه و القای آرزوهای دست‌نایافتنی در دل‌ها است. او برای گمراه‌کردن انسان‌ها از برنامۀ گام‌به‌گام و فرزندان و لشکریان خود و نیرنگ و دام‌ها و وعده‌های گوناگون استفاده می‌کند. آخرین خواستۀ ابلیس به کفرکشاندن انسان‌ها است و اگر به این کار موفق شود، از انسان اظهار بیزاری کرده و ادعا می کند که من از پروردگار جهانیان ترس دارم بنابراین انسان‌ها بهتر است این دشمن خدا و انسان را بشناسند، با نیرنگ، دام‌ها، نقشه‌ها و لشکریان او آشنا شده و با امید و کمک خداوند از چنگ او نجات پیدا کنند. هادی نجفی در مطالعۀ روایات اهل‌بیت مواردی را پیدا کرده است که شامل ضرورت شناخت از ابلیس، دشمن دیرینه می‌شود و معتقد است با شناختن راه‌های انحراف، قدم برداشتن در راه راست ممکن می‌شود؛ بنابراین تلاش کرده است تا روایات با این مضمون را در کتاب ابلیس‌نامه جمع‌آوری کند.  

خواندن کتاب ابلیس نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های مذهبی و اخلاق اسلامی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ابلیس نامه

«ابومنصور طبرسی در حدیث مرفوعه‌ای از هشام بن حکم نقل می کند که زندیقی از امام جعفر صادق پرسید: آیا مصلحت خدا این بود که برای خود دشمنی تراشید با اینکه دشمنی نداشت و همان‌طور که می‌دانید ابلیس را آفریده و بر بنده‌هایش مسلط کرد تا آن‌ها را به نافرمانی او بخواند و آن نیرویی که خوب می‌دانید، به او داد تا با نیرنگ بر دل آن‌ها مسلط شده و آن‌ها را وسوسه کند و درباره پروردگارشان به شک اندازد و در دینشان رخنه کند و آن‌ها را به وسوسه خود از دین روی‌گردان کند و به انکار او و عبادت غیر او وادار کند. چرا دشمنش را بر بنده‌هایش مسلط کرد و راه گمراھی آن‌ها را به او داد؟

(حضرت) در پاسخش فرمود: این دشمن که تو گفتی از دشمنی‌اش زیانی به خداوند نرسد، و از دوستی‌اش سودی نگیرد، دشمنی او از ملک خدا هیچ نکاهد و دوستی او هیچ بر آن نیفزاید، همانا از آن دشمنی پرهیز می‌شود که قدرت زیان‌زدن و یا سود رساندن دارد و اگر خواست بتواند کشوری را بگیرد و پادشاهی را مقهور سازد.»