کتاب ابلیس نامه

کتاب «ابلیس نامه» نوشتۀ هادی نجفی و ترجمۀ مصطفی الله دادی دستجردی است و انتشارات چتر دانش آن را منتشر کرده است. ابلیس‌نامه دربارۀ نیرنگ‌‌ها، دام‌ها و آرزوهای ابلیس لعین است.

درباره کتاب ابلیس نامه

ابلیس دشمنیِ دیرینه و آشکاری با انسان و فرزندانش دارد. زیبا جلوه‌دادن زشتی‌ها، امر و دستور به انجام ناپسندی‌ها و کارهای زشت و ناروا، ترساندن از تهیدستی در وقت انفاق، ایجاد دشمنی و کینه در دل‌ها، دستور به شراب‌خواری و قماربازی و کارهای بیهوده، جلوگیری از یاد خدا و نماز، نشانه‌های آشکار این دشمنی دیرینه است.

تلاش ابلیس، فراخواندن، وسوسه و القای آرزوهای دست‌نایافتنی در دل‌ها است. او برای گمراه‌کردن انسان‌ها از برنامۀ گام‌به‌گام و فرزندان و لشکریان خود و نیرنگ و دام‌ها و وعده‌های گوناگون استفاده می‌کند. آخرین خواستۀ ابلیس به کفرکشاندن انسان‌ها است و اگر به این کار موفق شود، از انسان اظهار بیزاری کرده و ادعا می کند که من از پروردگار جهانیان ترس دارم بنابراین انسان‌ها بهتر است این دشمن خدا و انسان را بشناسند، با نیرنگ، دام‌ها، نقشه‌ها و لشکریان او آشنا شده و با امید و کمک خداوند از چنگ او نجات پیدا کنند. هادی نجفی در مطالعۀ روایات اهل‌بیت مواردی را پیدا کرده است که شامل ضرورت شناخت از ابلیس، دشمن دیرینه می‌شود و معتقد است با شناختن راه‌های انحراف، قدم برداشتن در راه راست ممکن می‌شود؛ بنابراین تلاش کرده است تا روایات با این مضمون را در کتاب ابلیس‌نامه جمع‌آ��ری کند.  

خواندن کتاب ابلیس نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های مذهبی و اخلاق اسلامی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ابلیس نامه

«ابومنصور طبرسی در حدیث مرفوعه‌ای از هشام بن حکم نقل می کند که زندیقی از امام جعفر صادق پرسید: آیا مصلحت خدا این بود که برای خود دشمنی تراشید با اینکه دشمنی نداشت و همان‌طور که می‌دانید ابلیس را آفریده و بر بنده‌هایش مسلط کرد تا آن‌ها را به نافرمانی او بخواند و آن نیرویی که خوب می‌دانید، به او داد تا با نیرنگ بر دل آن‌ها مسلط شده و آن‌ها را وسوسه کند و درباره پروردگارشان به شک اندازد و در دینشان رخنه کند و آن‌ها را به وسوسه خود از دین روی‌گردان کند و به انکار او و عبادت غیر او وادار کند. چرا دشمنش را بر بنده‌ها��ش مسلط کرد و راه گمراھی آن‌ها را به او داد؟

(حضرت) در پاسخش فرمود: این دشمن که تو گفتی از دشمنی‌اش زیانی به خداوند نرسد، و از دوستی‌اش سودی نگیرد، دشمنی او از ملک خدا هیچ نکاهد و دوستی او هیچ بر آن نیفزاید، همانا از آن دشمنی پرهیز می‌شود که قدرت زیان‌زدن و یا سود رساندن دارد و اگر خواست بتواند کشوری را بگیرد و پادشاهی را مقهور سازد.»