کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه

کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه به‌قلم حسین هدایتی را انتشارات نسل روشن منتشر کرده است. این کتاب به بررسی و مقایسهٔ دیدگاه کانت و آموزه‌های نهج‌البلاغه در حوزهٔ اخلاق می‌پردازد.

درباره کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه

نسبت میان دین و اخلاق ازجمله مباحث موردمناقشه و بحث‌برانگیز در میان علما و محققان حوزه‌های عرفان و فلسفه و ادیان بوده است. این که امر اخلاقی چیست و چه نسبتی با دین دارد و این که آیا دین تنها منبع تشخیص امر اخلاقی است یا خیر از مباحث دامنه‌دار در عرصهٔ فلسفه است. حسین هدایتی در کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه در ۴ فصل کوشیده تا با مقایسهٔ نهج‌البلاغهٔ امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام با آموزه‌ها و اندیشه‌های کانت در خصوص تشخیص و تبیین امر اخلاقی پرداخته و نقاط اشتراک و افتراق آن‌ها را بیابد و مطالعه‌ای میان‌رشته‌ای در این حوزه انجام دهد.

خواندن کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به فلسفه و دوستداران مطالعات تلفیقی و میان‌رشته‌ای فلسفه با سایر علوم ازجمله الهیات و معارف از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب اخلاق از دیدگاه کانت و نهج البلاغه

«كانت فیلسوفی است که می توان تاریخ فلسفهأ غرب را به اعتبار او به دو بخش تقسیم کرد. او در فلسفه خود در پی پاسخگویی به سه پرسش مهم و اساسی است: نخست این که اساساً چه چیز را می‌توان دانست؟ (نقد عقل محض) پرسش دوم اینکه چه باید کرد؟ (نقد عقل عملی) و نهایتاً سؤال سوم این که چه امید و انتظاری می‌توان داشت؟ او معتقد بود که ابتدا باید به قوهٔ شناخت پرداخت و محدودیت‌ها و توانایی‌های آن را معلوم کرد و فلسفهٔ اخلاق خود را نیز با چنین رویکردی در کتاب‌های بنیاد مابعدالطبيعه اخلاق»، «نقد عقل عملی و نقد قوه حکم» تبیین کرد و در این آثار به تحقیق در خصوص مفاهیمی مانند وجود خدا جاودانه بودن روح، جبر و اختیار انسان، ضرورت آزادی و مبانی نظری فلسفه ی اخلاق پرداخت كانت معتقد بود که اراده ی خیر و حسن نیت تنها مفهوم ذاتاً خوب است و معنی حسن نیت نیز انجام وظیفه است. از دیدگاه وی تنها دلیل موجه برای ادای وظیفه، همان وظیفه بودن آن است و هیچ دلیل دیگری نباید داشته باشد و اگر کسی از ترس مجازات یا به امید پاداش ادای وظیفه کند تکلیف اخلاقی خود را انجام نداده است. او معتقد بود که شخص باید همواره چنان عمل کند که گویی شیوهٔ عمل او قانون فراگیر طبیعت خواهد شد و همواره و همه وقت قانون کلی خواهد بود. در فلسفهٔ اخلاق كانت انسان غایت فی نفسه است و باید با هر انسانی خواه خود و خواه دیگران به عنوان غایت رفتار کرد نه وسیلهٔ رسیدن به هدف.»