کتاب نقش رسانه های تصویری در ارتقای مدیریت شهری

کتاب «نقش رسانه های تصویری در ارتقای مدیریت شهری» نوشتۀ محمد احسان کاظم نیا است و انتشارات عصر کنکاش آن را منتشر کرده است. این کتاب نقش رسانه را در بهبود کیفیت مدیریت شهری تبیین می‌کند.

درباره کتاب نقش رسانه های تصویری در ارتقای مدیریت شهری

رسانه‌ها به‌خصوص رسانه‌های تصویری، منابعی آگاهی‌دهنده هستند که می‌توانند در رفع مشکلات و معضلات شهری نقشی کلیدی ایفا کنند چرا که می‌توانند با ایجاد احساس نیاز به تغییر در شهروندان، برقراری ارتباط منسجم‌ با مخاطبان، تعیین نیازهای شهروندان و تبدیل نگرش‌های شهروندان به این امر مهم کمک کنند. کشورهای توسعه‌یافته با استفاده از رسانه‌های تصویری توانسته‌اند مشکلات و معضلات شهری خود را شناسایی و راهکارهای مناسبی به مدیران شهری ارائه دهند.

ازآنجایی‌که هیچ مدیر، گروه، نهاد و سازمانی که مسئول انجام امور شهری است؛ به‌تنهایی و بدون توسل به اعتماد و مشارکت شهروندان، قادر به ارائهٔ خدمات مناسب و مطلوب شهری نخواهد بود؛ نیاز است که شرایطی فراهم شود تا رسانه‌های تصویری به‌عنوان یک ابزار آموزشی و اطلاع‌رسانی قدرتمند در تلاش برای پیشگیری از وقوع معضلات شهری و همچنین جلب همکاری و مشارکت شهروندان، به مدیران شهری کمک نمایند تا بتوانند اهداف و برنامه‌هایشان را عملی کنند.

باتوجه‌به نقش‌ها و کارکردهای گسترده و متعددی که رسانه‌های تصویری دارند؛ مانند هدایت و راهنمایی، نقش آموزشی، خبری، تفریحی و تبلیغی رسانه‌ها، همبستگی و انسجام‌بخشی محیطی و ایفای نقش در جهت انتقال میراث‌های فرهنگی و هویتی شهر، محمد احسان کاظم‌نیا در کتاب نقش رسانه‌های تصویری در ارتقای مدیریت شهری تلاش کرده است تا ارتباط کیفیت خدمات شهری و ارتقای مدیریت شهری با رسانه‌های تصویری را به‌خوبی طرح و تبیین کند. کتاب نقش رسانه‌های تصویری در ارتقای مدیریت شهری، فرصتی مناسب برای مدیران شهری فراهم می‌کند تا با مطالعۀ آن، آگاهی لازم را برای استفاده از رسانه‌های تصویری به دست آورند و در جهت توسعۀ کیفی شهری، بیش‌ازپیش گام بردارند.

خواندن کتاب نقش رسانه های تصویری در ارتقای مدیریت شهری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به فعالان حوزۀ رسانه و جامعه‌شناسی و همچنین مدیران شهری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نقش رسانه های تصویری در ارتقای مدیریت شهری

«رسانه‌های آغاز قرن بیستم، کمتر ماهیت تجاری داشتند. انتظاری که از رسانه‌هایی از نوع رادیو و تلویزیون می‌رفت، جنبۀ ارائۀ برنامه‌های آموزشی، تفریحی و سرگرم‌کننده بود و شکل منطقه‌ای داشت و فرهنگ‌سازی بدین صورت که امروز رسانه‌ها انجام می‌دهند، مدنظر نبود. اما به‌تدریج مرزهای جغرافیایی درنوردیده شد و فرهنگ، صورتی جهانی یافت و رسانه‌ها با حفظ کارکرد محلی و منطقه‌ای و ملی، صورت جهان یافتند و به همین نسبت در انتقال فرهنگ نیز کارایی بیشتری پیدا کردند.»