کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج

کتاب «مهرهای گورستان زاگرس سنندج» نوشتۀ پریا کریمی است و انتشارات اولین‌ها آن را منتشر کرده است. موضوع این کتاب بررسی مهرهای کشف‌شده در گورستان زاگرس سنندج است.

درباره کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج

گورستان زاگرس در شهرک زاگرس سنندج که در سال ۱۳۸۷ مورد کاوش قرار گرفت، یکی از گورستان‌های بر‌جای‌مانده از هزارۀ اول ق.م در شمال غرب ایران است. در این گورستان ۲۳ گور کشف شده که فقط در یکی از قبور (قبر ۱۲ )، ۶ عدد مهر استوانه‌ای به‌دست‌آمده است. با توجه به اهمیت این یافته‌های فرهنگی، کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج، این مهرها مورد بررسی و مطالعه قرار داده است.

پریا کریمی در کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج تلاش کرده است مهرها را مورد بررسی، تحلیل و مقایسه قرار دهد تا از این طریق به ابهامات مطرح در این زمینه پاسخ داده شود. نتایج حاصل از این مطالعات، تداوم زمانی مهرهای زاگرس، احتیاط در گاه‌نگاری لایه‌های فرهنگی بر اساس اشیا خاص و شاخص را یادآور می‌شود. باتوجه‌به نقوش حک‌شده روی مهرهای زاگرس و نقوش مشابه حک شده در مهرهای مناطق مذکور، این مهرها متعلق به عصر آهن III و II است. قرارداشتن تمامی مهرهاي یافت شده در یک قبر، جامعۀ طبقاتی را نشان می‌دهد که زنان در این گورستان در رتبۀ بالاتری قرار دارند و وجود این مهرها و نیز قبری که مهرها در آن‌ها پیدا شده، نمایانگر تداوم هنر مهرسازی و ارتباط مردم گورستان زاگرس با مناطق جغرافیایی هم‌جوار از جمله زیویه، چنگبار و حسنلو است.

کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج در ۳ فصل تنظیم شده است. «فصل اول: اوضاع جغرافیایی و تاریخ سیاسی سنندج، حسنلو، چنگبار و زیویه و پیشینۀ تاریخی مهر در کشور»، «فصل دوم: محوطه‌ها و مهرهای مکشوفۀ موردمطالعه در گورستان زاگرس سنندج، تپۀ حسنلو، گورستان چنگبار و تپۀ زیویه» و «فصل سوم: معرفی، تحلیل و مقایسۀ مهرهای زاگرس سنندج و گاه‌نگاری»

خواندن کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ محلی و تاریخ معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مهرهای گورستان زاگرس سنندج

«به نقل از مورخان محلی سنه دژ در سال‌های ۴۸۸ قبل از میلاد مسیح موجودیت و رسمیت داشته است و در آن سال‌ها آرتوباران پسر داریوش هخامنشی استاندار آذربایجان، طغیان کرده و چون شکست خورد به سنه دژ در کردستان گریخت و در قلعه آن مکان رفته و تحصن کرد سین دژ در زبان هخامنشی یکی از اسامی آفتاب بود. آریان مورخ معروف راجع به سین دژ می‌گوید قلعه‌ای بود واقع در یک دشت محاط از کوه و ایرانیان عقیده داشتند که آن قلعه را (دا - آه - وه) ساخته است. دا آه وه کلمه‌ای است که در زبان فارسی امروزی به دیو تبدیل شده است و این بدان معنی بود که معتقد بودند دیواره‌های قلعه چنان محکم‌اند که انگار آن را بشر نساخته است البته آریان اعلام کرده است که سین دژ به دست (اشتو ویگو) پادشاه معروف قوم ماد ساخته شده است که در ساخت آن از اسیران آشوری استفاده کرده است سینه دژ را سینه کوه و سانان دژ یعنی قلعه امیران و قلعه عقاب نیز معنی کرده‌اند بیشتر مورخان نام سنندج را سینه دژ می‌دانند که نشان از حصاری محکم بر قلعه‌ای که در محل سنه دارد»