کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری

کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری نوشتۀ گروه برنامه‌ریزی مؤسسه سرکیسیان با ترجمۀ محسن کلانتری و ابوذر سلامی بیرامی و ویرایش مریم کلانتری در انتشارات آذرکلک به چاپ رسیده است.

درباره کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری

در سال‌های اخیر، تأثیر شهرسازی در کنترل رفتار‌های ناهنجار و نقش طراحی شهری در پیشگیری بزهکاری و افزایش ایمنی بسیار مورد توجه قرار گرفته است. کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری، راهنمای طراحی شهری است که بر پایۀ اصول نگرش «پیشگیری بزهکاری از طریق طراحی محیطی» نوشته شده و شیوه‌های به‌کارگیری این اصول را شرح داده است. کتاب، یک سند راهنما برای نهادینه کردن اصول این نوع نگرش است. این راهنما از پژوهشی با عنوان نقش طراحی شهری در پیشگیری از بزهکاری و امنیت اجتماعی اقتباس شده است. طرح کلی این کتاب، به موضوعات طراحی، ایمنی و مدیریت شهری اختصاص یافته که با هدف ساماندهی و بهسازی کاربری‌های شهری اعم از تجاری و مسکونی نگاشته شده است. این راهنمای مرجع کوشیده است برنامه‌ریزان، طراحان و مدیران شهری را در به‌کارگیری اصول نگرش طراحی محیطی یاری رساند. از آنجا که در این کتاب کاربری‌های عمومی شهرها مطالعه شده است، اصول نگرش پیش‌گفته از طریق طراحی محیطی برای افزایش سطح ایمنی در کاربری‌های تجاری و مسکونی نیز قابل استفاده است، به‌ویژه این مباحث در توسعۀ سطوح بزرگ مقیاس یا امنیت مکان‌های شهری کاربرد دارد.

گرچه در این کتاب بر راهبرد‌های طراحی شهری بیشتر تأکید شده است؛ اما هدف از این تأکید، بیان استاندارد‌های خشک و انعطاف‌ناپذیر نبوده، بلکه منظور تشریح اصول و روش‌هایی بوده است که به توسعۀ شهری بینجامد.

کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری در ۴ فصل تدوین شده است و موضوعات مرتبط با آن نیز در ۶ پیوست انتهای کتاب آمده‌اند. عنوان فصل‌ها عبارت‌اند از: فصل اول: نقش طراحی شهری در پیشگیری بزهکاری؛ فصل دوم: فرآیند ارزیابی خطر، نخستین گام ضروری؛ فصل سوم: مضوعات عمومی؛ فصل چهارم: ایمنی در مکان‌ها و فضاهای خاص.

خواندن کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دانشجویان و علاقه‌مندان به موضوع معماری و شهرسازی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب طراحی شهری و پیشگیری بزهکاری

«از آنجا که بزهکاری و احساس ناامنی شهروندان ماهیتی مکانی دارد، از این رو لازم است تا به تمامی دیدگاه‌های مورد استفاده برای پاسخ‌ گویی به اولویت‌ها و نیازهای جامعه در سطح محلی نگاه شود و این دیدگاه‌ها به هم پیوند داده شوند، همچنین باید این تصمیمات انعطاف‌پذیر باشند و شهروندان در فرایند برنا‌مه‌ریزی مشارکت داده شوند. این شیوه‌ی اقدام سبب می‌شود تا ضریب موفقیت راهبردهای پیشنهاد بسیار بالا رود، از این رو می‌توان گفت تنها طرح‌هایی، امنیت اجتماعی را برای جامعه به ارمغان می‌اورند که از فرایندهای مشارکتی بهره‌ی بیشتری می‌گیرند، افراد بیشتری را گرد هم جمع می‌کنند، به نیازهای محلی توجه می‌نمایند و به همان میزان که به راهبردهای طراحی اهمیت می‌دهند، توسعه‌ی محیطی، اجتماعی و مسائل مدیریتی را نیز در نظر می گیرند.»