کتاب سقوط بی گناهان

کتاب سقوط بی گناهان داستانی نوشتهٔ فریده مویدی (سپید) است و انتشارات نامه مهر آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب سقوط بی گناهان

گاهی فراز و نشیب‌های زندگی ما را به سمتی می‌برد که حقایقی را که مقابل چشممان است، نادیده می‌گیریم و گاهی این عزیزانمان هستند که وجودمان را نادیده می‌گیرند. این چند جمله حکایت زندگی مهتا و پاشاست! مهتا عاشق پاشا می‌شود اما بعدا می‌فهمد پاشا برادر اوست... اما عشق چاره‌ای جز دوری و سوختن و ساختن برایش باقی نمی‌گذارد. و پاشا که عاشق مهتاست و از او می‌گریزد چون انتقام بر قلب و روحش چنبره زده است... « قانون طبیعت را فراموش نکنیم! دنیا بازتاب اعمال ما را در زمان و مکانی دیگر با قدرت و اندازه‌ای بیشتر به خودمان باز می‌گرداند. مراقب گفتار و کردار و پندار خویش باشیم.» این داستان بسیار جذاب و پر کشش است با موضوعی متفاوت که با قلمی گیرا و روان به رشتهٔ تحریر درآمده است.

خواندن کتاب سقوط بی گناهان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران داستان ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سقوط بی گناهان

«مهتا یک بار دیگر خودش را در آینه نگاه کرد. از اینکه برای اولین بار به قول خودش آرایش جیغ کرده بود، حس بسیار بدی داشت. دلش نمی‌خواست با این سر و وضع بیرون برود. چند بار دستمال مرطوب آرایشی را از جعبه‌اش بیرون کشید تا آرایشش را پاک کند؛ اما وقتی به یاد حرف‌های روناک و حامد افتاد و آرزوهای از دست رفته و به دست نیامدهٔ خودش، دوباره پشیمان شد و آرایشش را پاک نکرد؛ ولی همچنان مردد بود که آیا این کار را بکند یا نه؟

مطمئن بود، کاری که انجام می‌دهد، برخلاف اخلاق و قوانین است و ممکن است، گیر بیفتد. با این حال، تصمیم گرفته بود که تا آخر ماجرا پیش برود. نیاز به پول زیادی داشت تا از کشور خارج بشود و این پول هم از طریق کار کردن‌های معمولی به دست نمی‌آمد و یا خیلی دیر به دست می‌آمد. از آنجایی که مهتا دختر تجمل‌گرا و بلندپروازی بود، قطعاً نمی‌توانست با درآمد اندک، زندگی کند و یا به هدفش برسد.

او از پانزده سالگی برای اینکه بتواند بهتر بپوشد و بهتر خودش را نشان بدهد، کار در جاهای مختلف را تجربه کرده بود. از فروشندگی گرفته تا کار کردن در رستوران‌های بزرگ و کوچک و هر خُرده‌کاری که از دستش برمی‌آمد. همیشه هم در مناطقی کار می‌کرد که احتمال آمدن دوست و آشنایان به آنجا کمتر باشد، تا کسی متوجهٔ شرایط او نشود.»