کتاب مغولان در قفقاز

کتاب مغولان در قفقاز نوشتهٔ هنری هوارث و ترجمهٔ عبدالرسول خیراندیش است. آبادبوم این کتاب را که درمورد عصر قاآنان است، روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب مغولان در قفقاز

کتاب مغولان در قفقاز، گزارش ترجمهٔ قسمتی از جلد سوم کتاب «تاریخ مغول» نوشتهٔ هنری هوارث و دربردارندهٔ وقایع‌نگاری تاریخ مغولان چنگیزخانی، بر اساس منابع اصلی است. موضوع کتاب در قرون پنجم، ششم و هفتم می‌گذرد که دورهٔ نظامی، خاقانی و دیگران است. قفقاز عرصهٔ کشمکش‌های بسیار است و منطقهٔ کوهستانی قفقاز که میان دو دریای مازندران و دریای سیاه واقع شده، مرز شمال غرب فلات ایران با قلمرو کوچروان مهاجم از سمت شمال و دولت‌های ایرانی از سمت جنوبْ مدافع این مرز پرخطر بوده‌اند. مغولان در زمان چنگیز از سمت جنوب وارد قفقاز شدند و سپس دورهٔ جانشینان او (قاآنان)، با ایجاد یک مرکزیت نظامی در دشت مغان، به‌عنوان اقامتگاه زمستانی تصرف سراسری قفقاز را آغاز کردند.

حملهٔ مغولان از سمت خراسان از معدود مواردی است که قفقاز از سمت جنوب مورد هجوم قرار گرفت؛ درحالی‌که قبلاً قفقاز اغلب از سمت دشت‌های روسیه مورد تهاجم قرار می‌گرفت. هر چند در کلیت قلمرو مغولان چنگیزخانی، قفقاز از نظر وسعت و ثروت اهمیت درجه‌اولی نداشت، در نگاه مسیحیت اروپایی اینجا مهم‌ترین قلمرو مسیحیان در آسیا به شمار می‌آمد. در نگاهی که از سمت ایران به آن وجود داشت، آن را مانند تمامی سده‌های گذشتهْ مهم‌ترین مرز دفاعی شمال ایرانشهر می‌دانستند؛ درحالی‌که مغولان روسیه در اینجا مرزی نمی‌دیدند؛ بدین‌ترتیب هیچ قسمتی از قلمرو مغولان مانند قفقاز، محل به‌هم‌رسیدن نیروهای متعارض در سطحی جهانی نبود. اولین علائم تجزیه و جدال در قلمرو مغولان و کسب استقلال نیز از همین‌جا و توسط مسیحیان و در فرایندی آغاز شد که همچنان مرز را در شمال نشان می‌دادند.

خواندن کتاب مغولان در قفقاز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ کهن ایران و جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مغولان در قفقاز

«در این هنگام خلیفه (Khalif) از حامیان خویش [ملوک ایوبی] خواست به میدان آیند. ملک خامیل (Khamil)، سلطان مصر (Egyptian) از قاهره (Cairo) با ارتش قابل توجهی حرکت کرد و به شام (Syria) آمد. او از دمشق (Damascus) گذشت و به ساحل فرات (Euphrates) رسید؛ همچنین تعدادی را در میان سالمیت (Salamiyat) در شمال شرقی حیمص (Hims) و در امتداد ساحل فرات مستقر ساخت. در حران (Harran) او مطلع شد مغولان، خلاط (Khelat) را تخلیه کرده‌اند. پس به طرف شهر آمد (Amid) حرکت کرد که توسط مسعود (Masud) از سلسله ارتکیه (Ortokid) اداره می‌شد. او این شهر را گرفت؛ در حالی که با مغول نجنگیده بود و این مهم‌ترین نتیجه لشکرکشی وی بود. ملک خامیل (Khamil) توسط برادرش ملک اشرف (Ashraf) و دیگر شاهزادگان ایوبی (Ayubit) و نیز سلطان روم (Sultan of Rum) همراهی می‌شد. ایوبیان به عملیات مرزی ادامه و قلمرو خود را توسعه می‌دادند. مسعود را که متحد جلال‌الدین و او را به حمله به روم تحریک کرده بود به مصر (Egypt) فرستادند مغولان نیز به نحوی منظم به تثبیت حاکمیت خود بر آذربایجان، دیلم (Dilem) و دیگر نواحی متعلق به خوارزمشاه (Khuarezm Shah) ادامه دادند. آن‌ها [دشت] مغان (Mughan) را اردوگاه زمستانی خود ساختند و سپس به نواحی اطراف نیرو اعزام کردند»